بیان پذیرندههای NKG2D در سطح لنفوسیتهای CD3+ و CD56+ در نمونه خون بیماران پرهاکلامپسی و تأثیر سیلیمارین بر فعالیت این سلولها در محیط کشت
نویسندگان
1 دانشیار، گروه ایمنیشناسی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
2 دانشیار، گروه زنان و زایمان، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران.
3 کارشناسی ارشد، گروه ایمنیشناسی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
4 استاد، گروه ایمنیشناسی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
5 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه ایمنیشناسی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
6 کارشناسی ارشد، گروه ایمنیشناسی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.48305/jims.2022.16312چکیده
مقدمه: افزایش تعداد و عملکرد سلولهای NK و سایتوکاینها در آندومتریوم و خون محیطی زنان مبتلا به پرهاکلامپسی گزارش گردیده است. NKG2D، یکی از پذیرندههای سطح سلولی به عنوان شاخص فعالیت به ویژه در NK و سایر لنفوسیتها شناخته شده است. سیلیمارین از فلاونوئیدهای گیاهی است که به عنوان عامل تعدیل ایمنی با تأثیر مهاری بر سلولهای NK روند و شدت بیماری را کاهش دهد. در این مطالعه، تأثیر محلول سیلیمارین بر عوامل ایمنیشناسی مؤثر در پرهاکلامپسی در محیط کشت سلولی مورد بررسی قرار گرفت.روشها: نمونهها از خون بیماران پره اکلامپسی و باردار و غیرباردار سلامت با جداسازی لنفوسیتها به روش گرادیان غلظت با فایکول و استفاده از روش فلوسیتومتری میزان بیان NKG2D در سطح سلولهای CD56+ CD3- و CD3+ بررسی شد. همچنین، از غلظتهای متفاوت سیلیمارین در محیط کشت سلولی و بررسی میزان بیان NKG2D در لنفوسیتها و میزان تولید IFNγ در محیط کشت سلولی با روش الیزا ارزیابی گردید.یافتهها: در گروه پرهاکلامپسی، فراوانی لنفوسیتهای CD3- CD56+ و نیز بیان NKG2D در سطح لنفوسیتهایCD56+ افزایش داشت. در حالی که، میزان بیانNKG2D لنفوسیتها در محیط کشت در گروه پرهاکلامپسی تحت تأثیر سیلیمارین، کاهش یافت. سیلیمارین در محیط کشت سلولهایPBMCs ، حتی در حضور تحریک با IL-2، تولید IFNɣ را به طور معنیداری کاهش داد.نتیجهگیری: افزایش تعداد سلولهای NK و میزان فعالیت آنها با سنجش پذیرنده NKG2D و نیز افزایش تولید بیشتر IFNɣ در نمونههای بیماران پرهاکلامپسی، به خوبی زمینههای عوامل ایمنیشناسی بیماری را بیان میکند. اثربخشی سیلیمارین در محیط کشت سلولی و تعدیل عوامل التهابی، لزوم طراحی مدلهای بالینی مصرف کنترل شدهی سیلیمارین در بیماران در معرض خطر را ضروری میکند.