بررسی تأثیر ابعاد اجتماعی تابآوری شهری بر توسعه پایدار گردشگری مطالعه موردی: شهر محمودآباد
نویسندگان
1 استادیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد نور، دانشگاه آزاد اسلامی، نور، ایران
2 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد نور دانشگاه آزاد اسلامی، نور، ایران
3 دانشیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد نور دانشگاه آزاد اسلامی، نور، ایران
4 استادیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد نور دانشگاه آزاد اسلامی، نور، ایران.
doi
10.22059/jut.2021.325464.913چکیده
شهرها مقصد اصلی گردشگری به شمار رفته و امروزه گردشگری به یکی از موتورهای محرکه توسعه شهری و بازسازی آن تبدیلشده است. بر این اساس شهرهای گردشگری به دلیل نقش غالب گردشگری در توسعه خود غالباً منحصربهفرد در نظر گرفتهشده و در معرض اختلالهای خارجی قرار دارند. مبتنی بر این دیدگاه نیز تابآوری برای درک توانایی اجتماع در توسعه صنعت گردشگری به روشی پایدار مهم به شمار میرود در این تحقیق تلاش شد تأثیر ابعاد اجتماعی تابآوری شهری بر توسعه پایدار گردشگری موردبررسی قرار گیرد. مطالعه حاضر ازنظر هدف، کاربردی و ازنظر روش توصیفی- تحلیلی است. جامعه آماری این تحقیق شامل کلیه کارشناسان و مسئولان حوزه شهری و گردشگری شهر محمودآباد و شهرداری شهر محمودآباد، به تعداد 80 نفر که در سال 1398 اشتغال به کار دارند و به دلیل حجم کم نمونه، تمام جامعه آماری بهعنوان نمونه و به روش نمونهگیری سرشماری انتخاب شد. روایی ابزار تحقیق با استفاده از مدل تحلیل عاملی تأییدی و پایایی آن با استفاده از آلفای کرونباخ محاسبهشده است. تجزیهوتحلیل دادهها با استفاده از نرمافزارهای SPSS و SMART PLS با روش آمار توصیفی و مدلسازی معادلات ساختاری انجام شد. یافتهها نشان داد که تابآوری اجتماعی با ضریب مسیر 689/0 بر توسعه پایدار گردشگری در شهر محمودآباد تأثیر مثبت و معناداری دارد بهگونهای که تابآوری اجتماعی قادر است 5/47 درصد از واریانس متغیر وابسته (توسعه پایدار گردشگری) را تبیین نماید. همچنین ابعاد تابآوری اجتماعی، بعد حمایت اجتماعی با ضریب مسیر 502/0، بعد دلبستگی مکانی با ضریب مسیر 222/0، بعد آگاهی با ضریب مسیر 194/0، بعد مشارکت با ضریب مسیر 188/0 و بعد اعتماد نهادی با ضریب مسیر 163/0 به ترتیب بیشترین تأثیر مثبت و معنادار را بر توسعه پایدار گردشگری در شهر محمودآباد داشتند.