تأثیر تمرین تناوبی شدید و عسل آویشن بر تکثیر و تمایز سلولهای قلبی رتهای نر مبتلا به دیابت نوع دو
نویسندگان
1 استادیار، گروه تخصصی تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 دانشیار، گروه تخصصی تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
3 دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
4 دانشیار، گروه تخصصی تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
doi
10.48305/jims.2022.16306چکیده
مقدمه: ورزش و آنتیاکسیدانها، به عنوان یک درمان محافظتی در برابر خطر دیابت شناخته میشوند. هدف از پژوهش حاضر، بررسی تأثیر تمرین تناوبی شدید و عسل آویشن بر تکثیر و تمایز سلولهای بافت قلب رتهای نر مبتلا به دیابت نوع دو بود.روشها: این مطالعهی تجربی، بر روی 36 رت مبتلا به دیابت انجام شد. رتها به طور تصادفی در چهار گروه شاهد مبتلا به دیابت (8 سر)، تمرین تناوبی (10 سر)، عسل آویشن (8 سر)، تمرین تناوبی و مصرف عسل آویشن (10 سر) تقسیم شدند. مداخلهی تمرینی به صورت 8 هفته HIIT، شامل 2 تا 8 تناوب دو دقیقهای دویدن با شدت 80 تا 90 درصد max2VO و استراحت یک دقیقهای با شدت 50 تا 56 درصد max2VO، به مدت 5 جلسه در هفته اجرا میشود. علاوه بر این، 3 گرم بر کیلوگرم عسل آویشن، 5 روز در هفته در گروههای مکمل مصرف شد. بیان ژنهای Nkx2.5، Tbx5 و Gata4 توسط real-time RT-PCR ارزیابی گردید. جهت بررسی تفاوت بین گروهها از آزمون ANOVA و آزمون تعقیبی LSD استفاده شد.یافتهها: نتایج نشان داد که بیان ژن Tbx5، Gata4 و Nkx2.5 در گروه HIIT نسبت به گروه شاهد، افزایش معنیداری دارد اما این یافتهها در شاخصهای Tbx5 و Nkx2.5 در گروه عسل تکرار نشد (05/0 < P).نتیجهگیری: HIIT با افزایش بیان ژنهای Nkx2.5، Tbx5 و Gata4 سبب تکثیر و تمایز سلول قلب رتهای مبتلا به دیابت میشد در حالی که تأثیر عسل آویشن و تعامل آن با تمرین، نمیتوانست مزایای مشابهی در رتهای مبتلا به دیابت داشته باشد.