وجودشناسی پسامدرن در دو داستان کوتاه میخانه سبز و سفر شبانه اثر ابوتراب خسروی با تکیه بر نظریّه برایان مکهیل
نویسندگان
1 استادیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده علوم انسانی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران.
2 استادیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده علوم انسانی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران.
3 دانشجوی دکتری، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده علوم انسانی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران.
4 استادیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده علوم انسانی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران.
doi
10.22126/rp.2023.9477.1822چکیده
این جستار با بهره گیری از نظریه محتوای وجودشناسانه برایان مکهیل، از صاحبنظران پسامدرنیسم، به بررسی دو داستان کوتاه از مجموعه داستان «هاویه» اثر ابوتراب خسروی می پردازد. محتوای وجود شناسانه یکی از مؤلّفه هایی است که میتواند اثر را از مرز مدرنیسم گذر داده و به پسامدرنیسم برساند. پژوهش حاضر با تکیه بر نظریه مک هیل سعی دارد، مؤلّفه محتوای وجودشناسانه و میزان موفقیت خسروی در بهکارگیری این مؤلّفه در دو داستان کوتاه «میخانه سبز» و «سفر شبانه» را بررسی نماید. روش پژوهش، کیفی و از نوع توصیفی ـ تحلیلی است و داده ها با استفاده از شیوه کتابخانه ای و سندکاوی گردآوری شده و نتایج با استفاده از شیوة تحلیل محتوا، تجزیه و تحلیل شده است. یافته های تحقیق بیانگر آن است که محتوای وجودشناسانه عنصر غالب در آثار خسروی است و دو اثر مورد بررسی با بهره گیری از نظریة محتوای وجود شناسانه برایان مک هیل با خلق دنیاهایی به موازات هم، عامل ایجاد دنیاهای متکثر و مطرح شدن سوالات وجودشناسانه و برجسته شدن بعد هستیشناسانه داستان شده اند.