ملاصدرا و مسئلۀ نفخ روح الهی در قوس نزول
نویسندگان
1 دانشیار، گروه معارف اسلامی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران.
doi
10.30513/ipd.2025.6946.1607چکیده
علمالنفس فلسفی صدرایی آنگاه که مُلهَم از آیات و روایات گردیده است، افقهای متفاوتی را فراروی پژوهشگران حوزۀ نفس گشوده است. یکی از آنها رمزگشایی از پنج آیه پیرامون نفخ روح در قوس نزول میباشد. هدف این مقاله تحلیل نظرات ملاصدرا دراینباره است و تلاش دارد تا این پرسشها را پاسخ دهد که استعمال نفخ روح در این آیات، آیا حقیقی است یا مجازی؟ همچنین وی اضافۀ روح به خداوند را چه نوع اضافهای میداند؟ آیا نفخ روح در قوس نزول، اختصاص به انسان دارد یا غیراختصاصی است و شامل موجودات دیگری نیز میشود؟ یافتههای این نوشتار که به روش تحلیل محتوا و با توجه مستقیم به آثار ملاصدرا تهیه شده،گواه بر آن است که وی استعمال نفخ در این آیات را مجازی و به معنای «انشاء تعلق تدبیر» بُعد نفسی با بُعد طبیعی انسان کبیر و بلکه تمام موجودات دارای نفوس ناقصه میداند. اما اضافۀ روح به خداوند را حقیقی و از نوع اضافۀ اشراقی مبتنی بر سیر از وحدت به کثرت سریانی شمرده است و نه از نوع إضافۀ مقولی. نکتۀ دیگر اینکه وی بر اساس مستندات دروندینی برای انسان، به دو روح و نیز به دو نفخ در قوس نزول قائل شده است. همچنین وی معتقد شده است هدف خداوند از نفخ روح، تکمیل سیر استکمالی «تکمیلی» نفوس است نه سیر «تتمیمی» انسان.