افزایش سطح بیان SNHG5 در افراد مبتلا به لوسمی میلوئیدی مزمن در مقایسه با افراد نرمال
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد، گروه زیستشناسی، دانشکدهی علوم، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
2 استادیار، گروه ژنتیک، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور ، اهواز، ایران
3 استادیار، گروه زیستشناسی، دانشکدهی علوم، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
4 دانشیار، گروه علوم آزمایشگاهی، دانشکدهی پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور، اهواز، ایران
doi
10.48305/jims.2022.16290چکیده
مقدمه: لوسمی میلوئیدی مزمن، نوعی بدخیمی میلئوپرولیفراتیو است که همراه با جابهجایی بین کروموزومهای 9 و 22 میباشد و تقریباً 15 درصد از کل لوسمیها را شامل میشود. SNHGها زیرگروهی از RNAهای غیر کدکنندهی طویل هستند که به عنوان میزبانی برای RNAهای کوچک هستهای در نظر گرفته میشوند. SNHG5 به عنوان فاکتور تنظیمکنندهی بیان ژن در سرطانهای مختلف از جمله لوسمی میلوئیدی مزمن مطرح میباشد. هدف از این مطالعه، بررسی و مقایسهی سطح بیان SNHG5 در نمونهی خون محیطی افراد مبتلا به لوسمی میلوئیدی مزمن نسبت به افراد نرمال و به دنبال آن بررسی این SNHG به عنوان یک بیومارکر بالقوه در این بیماران میباشد.روشها: این پژوهش با طراحی موردی- شاهدی انجام گرفت. ابتدا صحت ابتلا به لوسمی میلوئیدی مزمن با استفاده از کاریوتیپ، روشهای مولکولی و سلولی تأیید گردید. پس از استخراج RNA از گلبولهای سفید و سنتز cDNA، بیان ژنها با استفاده از روش PCR زمان واقعی (PCR Real Time) سنجیده شد. در نهایت دادهها مورد تحلیل آماری قرار گرفت.یافتهها: یافتههای این پژوهش نشان داد که سطح بیان SNHG5 در افراد مبتلا به لوسمی میلوئیدی مزمن نسبت به افراد نرمال به طور معنیداری افزایش مییابد (001/0 > P). افزایش بیان میتواند حاکی از نقش بالقوهی این مولکول در ایجاد و پیشروی این سرطان باشدنتیجهگیری: پژوهش حاضر نشاندهندهی نقش مؤثر SNHG5 در پیشرفت لوسمی میلوئیدی مزمن میباشد و میتوان به عنوان یک بیومارکر و هدف درمانی بالقوه در مطالعات آتی مورد تحقیق قرار گیرد.