تاثیر بازی های ملی بر انسجام تیمی و نقش میانجی گری آن بر شاخص های ناکارآمدی ورزشکاران رشته های برخوردی و غیربرخوردی
نویسندگان
1 گروه رفتار حرکتی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزش، دانشگاه یزد
2 گروه تربیت بدنی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه علوم و تحقیقات تهران
3 استادیار گروه علوم ورزشی دانشگاه اردکان
4 گروه آموزش تربیت بدنی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران
5 دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران. ایران
doi
10.22089/spsyj.2023.14722.2393چکیده
اهداف: هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر سابقه و تجربة بازیهای ملی بر انسجام تیمی و تعدیل ویژگیهای رفتاری ناکارآمد ورزشکاران رشتههای برخوردی و غیربرخوردی بود. مواد و روش ها: تعداد 75 ورزشکار رشتۀ برخوردی و 114ورزشکار رشتۀ غیر برخوردی در این پژوهش حضور داشتند. همچنین از دو پرسشنامة خلقوخوی برونل و محیط گروهی کارن که میزان انسجام گروهی را در دو بعد انسجام تکلیف و انسجام اجتماعی ارزیابی میکردند استفاده گردید. به منظور تجزیه و تحلیل دادهها پس از کلموگروف اسمیرنوف(05/0p≥) و اطمینان از توزیع طبیعی دادها، آزمون تی تکنمونه، آزمون تحلیل واریانس یکطرفه و ضریب همبستگی پیرسون در سطح05/0 P≤ استفاده گردید.یافتهها: نتایج پژوهش نشان داد که تفاوت معناداری در خرده مقیاسهای تنش، توان بازی و سردرگمی بین ورزشکاران رشتههای برخوردی و غیر برخوردی وجود دارد. همچنین سابقه و تجربة حضور در تیمهای ملی از مهمترین فاکتورهای تأثیرگذار بر انسجام تیمی بودند. نتیجهگیری: نتایج پژوهش پیشنهاد میکند ضمن شناسایی رفتارهای کارآمد و ناکارآمد ورزشکاران، آموزش استفاده از استراتژیهای کنترل خلقیات منفی توسط روانشناسان ورزشی در برنامههای تمرینی گنجانده شود.