بررسی تطبیقی گسترۀ دلالی براهین جهان‌شناختی و برهان صدیقین

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری تخصصی، گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشکدۀ فلسفه، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران

2 استادیار، گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشکدۀ فلسفه، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران

3 استادیار، گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشکدۀ فلسفه، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران

doi
10.30513/ipd.2024.5590.1474
چکیده

بی‌تردید مسئلة اثبات وجود و صفات خداوند همواره یکی از دغدغه‌های فیلسوفان و متکلمان بوده است و ازاین‌رو برهان‌های زیادی همچون برهان‌ حرکت، برهان حدوث، برهان وجوب و امکان، و برهان صدیقین را برای اثبات ذات واجب‌الوجود اقامه نموده‌اند. براهین یادشده را می‌توان به دو دستة ‌جهان‌شناختی و وجود‌شناختی تقسیم کرد. این برهان‌ها از نظر دقت و قوّت، در اثبات ذات و گستردگی در اثبات صفات خداوند درجات متفاوت دارند. ازآنجاکه جامعیت و درستی و ارزش یک ادعا یا باور بستگی به میزان اعتبار و محدودة دلالتِ دلیل آن دارد، و با توجه به تفاوت‌های گسترة دلالی یا محدودة قلمرو اثباتی هر یک، ما در این مقاله با بررسی تطبیقی برهان‌های یادشده نشان داده‌ایم که برهان صدیقین در عین این‌که از مهم‌ترین و کامل‌ترین برهان‌های اثبات وجود خداوند است، قلمرو دلالی آن، نسبت به اثبات اسما و صفات در مقایسه با براهین جهان‌شناختی گسترده‌تر است. به این ترتیب، این برهان یگانه برهانی است که افزون بر اثبات وجود خداوند، در اثبات جمیع صفات او نیز ما را از اقامۀ برهان دیگر بی‌نیاز می‌کند.