ساماندهی فضاهای گردشگری شهری با رویکرد حضور پذیری معلولین مطالعه موردی: شهر شیراز
نویسندگان
1 استادیار جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه میبد، میبد، ایران
2 کارشناسی ارشد شهرسازی، واحد یزد، دانشگاه آزاد اسلامی، یزد، ایران
doi
10.22059/jut.2021.291375.743چکیده
فضاهای گردشگری در شهرها بسیار محدودتر و کوچکتر از فضاهای شهری بوده و برنامهریزی در این خصوص، نیازمند شناخت صحیح از آنها میباشد. این فضاها موردتوجه گردشگران داخلی و خارجی از همه اقشار و همه سنین است که بر اساس تنوع، جذابیت و امکان انتخاب متفاوت، باید حداقل امکانات و خدمات را بهصورت یکسان در اختیار همگان و بهویژه معلولان قرار دهد. شهر شیراز به دلیل برخورداری از انواع جاذبههای گردشگری، یکی از مقاصد اصلی جذب توریست بوده که درصدی از آمار گردشگران این شهر را معلولان و سالمندان تشکیل میدهند. بر این مبنا این پژوهش بهمنظور افزایش حضور پذیری معلولان گردشگر، فضاهای گردشگری شهر شیراز را موردبررسی قرار داده است. روش تحقیق توصیفی– تحلیلی و با استفاده از مطالعات کتابخانهای و میدانی انجامشده است. جهت تهیه پرسشنامه از تکنیک دلفی از نوع تصمیمگیری استفادهشده و 50 نفر از معلولان گردشگر و 20 نفر از مسئولان مرتبط با امر گردشگری در شهر شیراز، در تکمیل پرسشنامهها مشارکت داشته و با آزمون تی تک نمونهای و همبستگی پیرسون، متغیرهای تحقیق موردبررسی قرارگرفتهاند. نتایج تحقیق حاکی از آن است که در برخی از فضاهای گردشگری شهر شیراز، زیرساختهای لازم برای پذیرایی از گردشگران معلول وجود ندارد و عمدهترین علت عدم حضور گردشگران معلول در فضاهای گردشگری، ضعف در امکانات و خدماترسانی بهینه است. بر اساس نظرات ذینفعان و تشکیل ماتریس SOAR، مهمترین فرصتها، امکان استفاده بهینه از فضاهای باز و اراضی بایر این شهر و مهمترین قوتها، مهیا بودن ارتباطات ریلی و هوایی فعال با شهرهای مختلف کشور به جهت جذب گردشگران ناتوان است که راهبرد برتر بر اساس مدل QSPM، تعادلبخشی بین کلیه مناطق شهری بهویژه مناطق گردشگری شیراز جهت استفاده عموم و بهویژه معلولین است که راهکارهایی همچون توسعه فضاهای عمومی جمع کننده و انگیزشی، ایجاد امنیت بیشتر و احداث پارکینگها و امکانات مختص معلولان پیشنهاد میگردد.
