تحلیل ارادۀ الهی در فلسفۀ اسلامی در تناظر با افعال اختیاری نفس انسانی
نویسندگان
1 دانشیار، گروه معارف اسلامی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران
2 دانشیار، گروه فقه و اصول، دانشگاه علوم اسلامی رضوی، مشهد، ایران.
doi
10.30513/ipd.2024.5345.1454چکیده
اگرچه حقیقت اراده بهعنوان یکی از مهمترین کمالات وجودی حقتعالی امری مسلم و انکارناپذیر است، اما در تبیین چیستی، نحوۀ اتصاف و ویژگیهایی چون ذاتی یا فعلی بودن آن، میان حکمای مسلمان اختلافنظرهایی وجود دارد. برخی از حکما با ارجاع اراده به علم الهی، اراده را از صفات ذاتی و همان علم به نظام احسن تلقی کردهاند. در مقابل، عدهای دیگر، ناظر به متون نقلی، اراده را از صفات فعل حقتعالی به شمار آوردهاند. در نهایت، گروهی بر این باورند که اراده دارای مراتب است و هر دو مرتبۀ ذاتی و فعلی را دارا میباشد. در روایات نیز برخی از معانی اراده برای خداوند اثبات و برخی از معانی آن از حقتعالی نفی شده است. سؤال تحقیق این است که آیا میتوان با تحلیل افعال اختیاری انسان که خود از نزدیکترین و برترین ابواب شناخت ذات و صفات الهی است، تبیین روشن و قابل قبولی از ارادۀ حقتعالی ارائه داد؟ در پاسخ به این سؤال و با روش تحلیلی به این نتیجه رسیدهایم که برخی از افعال ارادی انسان، باواسطه و موجب نقص است و روایاتِ نافی اراده، ناظر به نفی این نوع اراده از خداوندند، اما برخی افعال نفس، بدون واسطه و موجب کمال است و بر همین اساس، میتوان بر ارادۀ ذاتی خداوند به معنای خواستن که متعلّق آن، همان علم به نظام احسن که منشأ صدور عالم است، استدلال کرد و ارادۀ فعلی خداوند در مقام فعل عین اشیا است و اشیا در عین معلومیت، مراد حقاند.