پیش‌بینی اعتیاد به تمرین بر اساس استرس، کمال‌گرایی و خودناتوان‌سازی در دانشجویان ورزشکار

نویسندگان

1 عضو گروه رفتار حرکتی دانشکده تربیت بدنی دانشگاه الزهرا

2 دانشگاه امام حسین

3 رفتار حرکتی

doi
10.22089/spsyj.2021.9198.1997
چکیده

هدف از پژوهش حاضر، پیش‌بینی اعتیاد به تمرین بر اساس کمالگرایی، خود ناتوان سازی و استرس بود. جامعه آماری دانشجویان ورزشکار دانشگاه‌های سطح شهر تهران بود که از این جامعه آماری 169 نفر به صورت در دسترس انتخاب شدند. برای سنجش متغیرهای پژوهش از "سیاهه اعتیاد به تمرین فرم کوتاه"، پرسشنامه اضطراب، استرسو افسردگی (داس 21)، مقیاس کمالگرایی چندبعدی ورزشی-2، و مقیاس خود ناتوان‌سازی (جونز و رودالت) استفاده شد. داده‌ با استفاده از مدل رگرسیون خطی چندگانه تحلیل شدند. یافتهها نشان داد خودناتوان‌سازی، کمال‌‌گرایی و استرس در مدل، توانایی پیش‌بینی متغیر اعتیاد به تمرین را دارا بودند؛ همچنین رابطه مثبت و معناداری بین خودناتوان‌سازی، کمال‌گرایی و استرس با اعتیاد به تمرین وجود دارد. بنابراین برای کنترل اعتیاد به تمرین می‌بایست به خودناتوان‌سازی، کمال‌گرایی و استرس توجه داشت.