آسیبشناسی مسئولیت اجتماعی در پژوهشهای محلی و منطقهای اعضای هیئت علمی
نویسندگان
1 استادیار گروه مطالعات نظری علم، فناوری و نوآوری مرکز تحقیقات سیاست علمی کشور
doi
10.22034/jiera.2024.435484.3113چکیده
هدف: تحلیل آسیبشناسانهی مسئولیت اجتماعی اعضای هیئتعلمی در حوزهی پژوهشی و ارائهی راهکارهای افزایش تناسب میان بروندادهای پژوهشی با نیازهای محلی و منطقهای. روش: انجام مصاحبههای نیمهساختاریافته با 12 عضو هیئتعلمی دانشگاههای شیراز، ایلام و یزد. روش نمونهگیری، نمونهگیری نظری بوده است. گردآوری دادهها تا اشباع نظری ادامه یافت و تحلیل دادهها به روش تحلیل تماتیک انجام شده است. یافتهها: عوامل درون نهادی شامل مصلحتاندیشی پژوهشی، عدم باور به کارکرد حل مسئله، حمایت ناکافی آییننامههای ارتقا و ترفیع از مسئولیت اجتماعی، کمّیگرایی و مقالهمحوری، سرانه پژوهشی حداقلی و عوامل بروننهادی شامل پژوهشهای بیمشتری، عدم استقبال از پژوهشهای مبتنی بر نیاز، لابیگری پژوهشی، نبود نهادهای بینابینی، ضعف اعتماد متقابل دانشگاه و جامعه، لوکس و حاشیهای بودن پژوهش، عدمجامعیت در اسناد بالادستی، عدم شایستهسالاری در انتصابات، رفتار غیرحرفهای کارفرما، عدم اعتماد صنعت به توان داخلی، تمرکزگرایی، عدم مرجعیت دانشگاه در حل مسائل جامعه و بانک اطلاعاتی ناقص. نتیجهگیری: با تأمین بودجه و تزریق اعتبارات مالی، ایجاد میزهای مشترک دائمی و اجتماعات علمی متشکل از پژوهشگران بومی و سیاستگذاران، تجدیدنظر در سیاستهای ترفیع و تشویق اعضای هیئتعلمی، بازبینی در فهم از علم و جهان بومیسازی، تقویت گروههای پژوهشی بینرشتهای، ماموریتگرایی دانشگاهها، شایستهسالاری در انتصابات مدیران و نظارت قوی و جلوگیری از زدوبندهای پژوهشی میتوان پایبندی به مسئولیت اجتماعی پژوهشی اعضای هیئتعلمی را در راستای پاسخگویی به نیازها و چالشهای محلی و منطقهای به سطح مطلوبی افزایش داد.
