ارتباط طول مدت شیفت با عملکرد شناختی و کیفیت زندگی متخصصان طب اورژانس
نویسندگان
1 دستیار، گروه طب اورژانس، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
2 دانشیار، گروه طب اورژانس، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
3 دانشیار، گروه طب اورژانس، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22122/jims.v39i645.14223چکیده
مقدمه: باتوجه به تأثیر منفی شیفتهای شبانه و طولانی مدت بر عملکرد حرفهای پزشکان، پژوهش حاضر با هدف تعیین ارتباط بین طول مدت شیفت با عملکرد شناختی و کیفیت زندگی متخصصان طب اورژانس انجام شد.روشها: در این مطالعهی مقطعی، 25 نفر از اعضای هیأت علمی، دستیاران و متخصصان طب اورژانس شرکت نمودند و عملکرد شناختی آنان با استفاده از نسخهی چهارم مقیاس هوش بزرگسالان Wechsler (Wechsler Adult Intelligence Scale-Fourth Edition یا WAIS-IV) در پایان یک شیفت صبح 12 ساعته، یک شیفت شب 12 ساعته و یک شیفت طولانی مدت 24 ساعته بررسی گردید و بین سه شیفت مقایسه صورت گرفت. کیفیت زندگی شرکتکنندگان نیز با استفاده از فرم کوتاه شدهی (26 سؤالی) پرسشنامهی کیفیت زندگی سازمان جهانی بهداشت (World Health Organization Quality of Life-BREF یا WHOQOL-BREF) بررسی شد و ارتباط بین عملکرد شناختی و کیفیت زندگی آنان مورد ارزیابی قرار گرفت.یافتهها: میانگین نمرهی عملکرد شناختی در پایان شیفت صبح، شب و 24 ساعته به ترتیب 58/3 ± 80/73، 00/4 ± 24/69 و 01/4 ± 80/59 گزارش گردید و اختلاف بین سه شیفت معنیدار بود. میانگین نمرهی کیفیت زندگی شرکتکنندگان، 29/10 ± 52/80 به دست آمد. بین نمرهی کیفیت زندگی و عملکرد شناختی در شیفت 24 ساعته، همبستگی معکوس و معنیداری به میزان 386/0 مشاهده گردید.نتیجهگیری: عملکرد شناختی متخصصان طب اورژانس در پایان شیفتهای 24 ساعته نسبت به شیفتهای صبح و شب، کاهش معنیداری را نشان داد. از طرف دیگر، بین نمرهی اختلال عملکرد شناختی در پایان شیفتهای 24 ساعته و کیفیت زندگی، ارتباط معنیداری وجود دارد.