مقایسهی تأثیر دو روش کینزیوتیپ و حرکات اصلاحی بر درد و عملکرد شانه در سندرم گیرافتادگی شانه
نویسندگان
1 دانشیار، گروه طب فیزیکی و توانبخشی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
2 دانشجوی پزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
3 دستیار، گروه طب فیزیکی و توانبخشی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
4 استادیار، گروه طب فیزیکی و توانبخشی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22122/jims.v39i644.14236چکیده
مقدمه: سندرم گیرافتادگی شانه، یک بیماری شایع مفصل شانه است که سبب درد شانه به ویژه در افراد بالغ میشود. پژوهش حاضر با هدف بررسی و مقایسهی اثر ترکیبی روشهای مرسوم درمانی به همراه نوار کینزیوتیپ بر دردهای شانه و فعالیت در افراد مبتلا به سندرم گیرافتادگی شانه انجام شد.روشها: این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی شاهدار و تصادفی شده بود که بر روی 20 بیمار دارای سندرم گیرافتادگی شانه انجام گرفت. بیماران به دو گروه شاهد و مداخله تخصیص یافتند. برای بیماران هر دو گروه شاهد (دارو و ورزش) و مداخله (دارو، ورزش و نوار کینزیوتیپ)، داروی یکسان از سوی متخصص طب فیزیکی تجویز گردید و و همچنین، ورزشهای یکسانی از سوی متخصص طب فیزیکی ارایه شد. میزان درد بیماران و عملکرد شانه مورد بررسی و مقایسه قرار گرفت.یافتهها: میانگین نمرهی درد در هر دو گروه پس از درمان به طور معنیداری کاهش یافت (003/0 = P)، اما میانگین نمرهی درد در گروه مداخله به طور معنیداری کمتر از گروه شاهد بود (001/0 > P). در هر دو گروه پس از درمان، میانگین نمرهی عملکرد شانه به طور معنیداری بهبود پیدا کرد (007/0 = P)، اما میانگین نمرهی عملکرد شانه در گروه مداخله به طور معنیداری بهتر از گروه شاهد گزارش گردید (003/0 = P).نتیجهگیری: استفاده از نوار کینزیوتیپ در کنار ورزش و داروی مسکن، اثرات قابل توجهی در بهبود عملکرد بیماران و کاهش درد آنان داشت.