بررسی نقش گردشگری در کیفیت زندگی شهری مطالعه موردی: شهر تبریز
نویسندگان
1 دانشیار جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
2 دانشیار علوم اجتماعی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
3 دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامهریزی گردشگری، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
doi
10.22059/jut.2018.258573.488چکیده
هدف این پژوهش، تشریح نقش گردشگری بر کیفیت زندگی ساکنان شهر تبریز بر اساس مدلسازی معادلات ساختاری (SEM) بود که نشاندهنده ارتباطات مستقیم بین تأثیرات گردشگری، قلمرو زندگی خاص و کیفیت زندگی ساکنان میباشد، برای این منظور از نرمافزارهای LESREL و SPSS 22 کمک گرفتهشده است. این تحقیق بر مبنای نوع پژوهش، کاربردی و روش پژوهش توصیفی و تحلیلی است. در این تحقیق جمعآوری دادهها از طریق توزیع پرسشنامه و مطالعات کتابخانهای انجامگرفته است. جامعه آماری این تحقیق، عموم مردم محلی بالای 15 سال شهر تبریز است که برای تعیین حجم نمونه و روش نمونهگیری، به ترتیب از روش تعیین حجم نمونه کوکران و نمونهگیری تصادفی ساده استفادهشده است. یافتههای تحقیق، نشان از وجود رابطه معنادار و تأیید فرضیههای تأثیرات اقتصادی گردشگری روی قلمرو رفاه مادی با ضریب 29/0، تأثیرات اجتماعی گردشگری روی قلمرو اجتماع محلی با ضریب 31/0، تأثیرات فرهنگی گردشگری روی قلمرو رفاه هیجانی با ضریب 26/0، تأثیرات محیطی گردشگری روی قلمرو رفاه سلامت و امنیت با ضریب 46/0 داشت. تأثیر اقتصادی گردشگری روی کیفیت کلی زندگی مثبت 01/0، و همچنین تأثیر فرهنگی گردشگری روی کیفیت کلی زندگی مثبت 30/0 ارزیابی شد. تأثیرات قلمرو رفاه مادی روی کیفیت کلی زندگی مثبت 05/0، تأثیرات قلمرو رفاه هیجانی روی کیفیت کلی زندگی 49/0 و تأثیرات قلمرو رفاه سلامت و امنیت روی کیفیت کلی زندگی 19/0 برآورد شد. همچنین مدل کلی ساختار نظری فرضیههای اصلی تحقیق با ضریب مستقیم تأثیرات گردشگری روی کیفیت کلی زندگی 08/0 به دست آمد. یافتههای کلی نشان داد که رابطه مثبتی بین تأثیرات گردشگری و قلمروهای خاص زندگی وجود دارد. بدان معنی که وقتی درک مثبت ساکنان از آثار اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و محیطی گردشگری افزایش مییابد و رضایت آنها از رفاه مادی، اجتماع محلی، رفاه هیجانی و سلامت و امنیت نیز افزایش مییابد که همین افزایش کیفیت کلی زندگی را تحت تأثیر قرار میدهد.