ارزیابی قرائتهای نظریه عینیت صفات با ذات الهی با تأکید بر رویکرد صدرایی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری فلسفه اسلامی جامعة المصطفی العالمیه
2 استادیار دانشکده فنی شریعتی
doi
10.30513/ipd.2021.2242.1201چکیده
اتصاف ذات الهی به صفات ثبوتی حقیقی و نحوه سازگاری آن با بساطت ذات، مهمترین چالشی است که از گذشته دور، کانون بررسی الهیدانان ادیان ابراهیمی بوده، در پاسخ آن، دیدگاههایی نظیر «زیادت صفات بر ذات»، «نیابت ذات از صفات» و «عینیت صفات حقیقی با ذات» مطرح شده است. دیدگاه اخیر که مورد پذیرش اندیشوران زیادی در الهیات یهودی، مسیحی و اسلامی قرار گرفته، همواره در هالهای از ابهام بوده و تفسیرهای مختلفی برایش ذکر شده است که جستار حاضر به تقریر و ارزیابی مهمترین آنها میپردازد. از رهگذر این جستار آشکار میشود که صدرالمتألهین با بهرهگیری از مبانی حکمت متعالیه به ویژه نحوه تحقق مفاهیم فلسفی و اندماجیانگاری آنها در ذات، تفسیر ژرفی از این نظریه ارائه نموده که ضمن پذیرش تغایر مفهومی صفات و ذات و نفی سلبیانگاری صفات ثبوتی، آنها را به عین وجود ذات و با حیثیت اندماجی آن موجود میداند.