بررسی شیوۀ استفادۀ ملاصدرا از منابع مختلف و تبیینهای قابل طرح در مورد آن
نویسندگان
1 دانش آموخته کارشناسی ارشد گروه فلسفه دانشگاه علامه طباطبائی
2 دانشیار گروه فلسفه دانشگاه علامه طباطبائی
doi
10.30513/ipd.2021.2240.1200چکیده
در این مقاله با دستهبندی شیوههای ارجاعدهی ملاصدرا، شواهدی از مشابهت عبارات وی با آثار دیگران آورده شده است که باعث مطرح شدن اتهام انتحال (سرقت علمی) به وی شده است. در این پژوهش کوشش شده است تا علل وقوع این اتفاق در آثار وی تبیین گردد. بدینمنظور با روش تحلیلی ـ تاریخی، هفده تبیین مختلف در مورد علت اقتباس ملاصدرا از عبارات دیگران مطرح شده و مورد ارزیابی قرار گرفتهاند و نشان داده شده است که برخی از این تبیینها پذیرفتنی نیستند. در ادامه، تبیینهای قابل پذیرش به دو دستۀ تبیینهای خاص و عام تقسیم شدهاند. تبیینهای خاص عبارتاند از: تلاش برای تألیف کتابی جامع؛ انتقال نظریات اهل سنت به کتابهای شیعیان؛ استفاده از مطالب دیگران جهت تبرک؛ تضمین و اقتباس عبارات مشهور. همچنین تبیینهای عام عبارتاند از: رایج بودن نقل بدون مأخذ در متون فلسفی؛ نگاه ابزاری به حکمت نظری؛ اقتضای حفظ جنبۀ تعلیمی در بیان مباحث؛ تأیید نظرات خود از طریق ذکر سخنان دیگران؛ پرهیز از عبارتپردازی مجدد. بر این اساس، لزوماً تمامی عبارات موجود در آثار ملاصدرا به قلم خود وی نیستند و محققان باید در انتساب آنها، با دقت بیشتری اظهارنظر نمایند.