تحلیلی بر دیدگاه علامه طباطبایی و جوادی آملی در مسئله عالم ذرّ با تکیه بر مبانی ملاصدرا
نویسندگان
1 کارشناس ارشد فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه بیرجند
2 استادیار گروه فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه بیرجند
doi
10.30513/ipd.2021.1298چکیده
بحث درباره عالم ذر همواره با دو پرسشِ «عالم ذر چه جایگاهی در نظام هستی دارد؟» و «چرا هیچ انسانی این میثاق را به یاد نمیآورد؟» همراه بوده است. پاسخهای متعددی به این دو پرسش داده شده است که پاسخ علامه طباطبایی و جوادی آملی از دقت و اهمیت بیشتری برخوردار است. در این مقاله با استفاده از روش کتابخانهای سعی کردهایم به منابع دست اول نظریهپردازان این بحث مراجعه کنیم. پاسخهای علامه طباطبایی و جوادی آملی به گونهای هستند که در ابتدا در مقابل یکدیگر قرار میگیرند. در این مقاله ضمن بررسی پاسخهای این دو اندیشمند مشخص میشود که نظریه فطرت جوادی آملی، مسائل را بهتر و راحتتر حل میکند. در ادامه با توجه به نوآوریهای ملاصدرا در مباحث حکمت متعالیه، مانند مسئله تشکیک وجود و مبحث «بسیط الحقیقة کلّ الأشیاء» و مخصوصاً حمل حقیقه و رقیقه مشخص میشود که نظریه فطرت با نظریه وجود جمعی قابل انطباق بوده و مکمل هم هستند.