بررسی و تحلیل عناصر بصری قالیچه جانمازی صفوی براساس آرا ژرار ژنت
نویسندگان
1 گروه فرش دانشکده هنر و علوم انسانی دانشگاه شهرکرد
2 پژوهشگر مستقل
doi
10.22070/negareh.2019.4131.2111چکیده
قالیچههای جانمازی، مجموعهی گسترده و پر اهمیتی از قالیهای ایرانی هستند که در دورهی صفوی تولید شد و مورد توجه جامعه قرار گرفت. از آنجا که قالیچههای جانمازی در برههای از تاریخ به طور جدی مورد توجه و تکثیر قرار گرفتند، و نیز با عنایت به اینکه اجزا و نقشمایههای بهکاررفته در این قالیها پیشتر در سایر قالیهای ایرانی نیز موجود بوده، ضروری است تا با نگاهی تحلیلی مورد بررسی قرار گیرد. هنگامیکه در مواجهه با یک اثر ادبی یا هنری، مجموعهی متکثری از متون ادبی، هنری قابلتشخیص باشد، رسیدن و دریافت معنای پنهان در اثر از خلال خوانش و درک آن مجموعه و روابط میان اعضای آن میسر میشود. این پژوهش با هدف مطالعهی متنهای تشکیلدهنده یک قالیچه جانمازی دوره صفوی و روابط آنها با یکدیگر در شکلدهی به معنای نهان قالیچه انجام شد و روش انتخابی برای تحلیل آن نظریه بینامتنیت ژرار ژنت بود. پرسش اصلی که این پژوهش را در رسیدن به هدفش یاری میکرد بدین قرار است که، در شکلدهی به معنای قالیچه مورد مطالعه این نوشتار، چگونه از روابط بینامتنی بهره گرفته شده است؟ این پژوهش با روش توصیفی و تحلیلی انجام شد و اطلاعات آن به شیوه کتابخانهای با استفاده از منابع دست اول تهیه شدند که تجزیه و تحلیل اطلاعات آن با استفاده از نظری بینامتنیت ژرار ژنت انجام شد. نتایج این پژوهش حاکی از آن است که در طراحی این قالیچه، هنرمند دورهی صفوی آگاهانه یا ناآگاهانه تحت تأثیر دستاوردهای فرهنگی مکان-زمان زیستش، با ترکیب متونی از دو نظام فرهنگی ایران باستان و اسلامی به انحای گوناگون، متنی را خلق کرده که هم در راستای هدف طراحیاش یعنی تبلیغ اسلام و تشیع اثری شایستهی توجه است و هم پیونددهندهی دو نظام فرهنگی ایرانی و اسلامی است.