بررسی تحلیلی روش تربیتی مبتنیبر تشویق از منظر آموزههای دینی اسلام: الگویی برای نظام تربیت کارگزاران در جامعه اسلامی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشکده الهیات و معارف اسلامی واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران
2 استادیار گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشکده الهیات و معارف اسلامی واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران
3 استادیار گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشکده الهیات و معارف اسلامی واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران
doi
چکیده
در آموزههای دینی اسلام، تشویق، بهعنوان روش تربیتی مورد تأکید قرار گرفته است. آموزههای دینی، در جهت تربیت و هدایت انسانها، از روش تشویق استفاده کرده است. هدف پژوهش حاضر، ارائه الگویی برای نظام تربیت کارگزاران در جامعه اسلامی مبتنیبر روش تشویق مورد نظر آموزههای دینی بود. این پژوهش، از نظر هدف، کاربردی؛ از نظر روش گردآوری دادهها، توصیفی؛ و از نظر ماهیت دادهها، کیفی بود. بر این اساس، ابتدا، از طریق روش تحلیل محتوای کیفی، آموزههای دینی مرتبط با روش تشویق استخراج شد. سپس، از طریق نظریه زمینهای، طی سه فرایند کدگذاری باز، محوری و گزینشی به تحلیل اطلاعات اقدام شد. نتایج نشان داد، رهبری تحولگرا، رهبری هدفگذار، رهبری بصیرتافزا، رهبری مبتنیبر مصلحت اجتماعی، رهبری انگیزهبخش و رهبری دوراندیش، عوامل نظام تربیت کارگزاران در جامعه اسلامی هستند. بر این اساس، در یک چشمانداز کلی، پدیده تربیت تحولآفرین در نظام تربیت کارگزاران جامعه اسلامی شناسایی شد.