نقش میانجی مدیریت و برنامهریزی در رابطه بین نقش منابع، جامعه و گردشگری با توسعهی پایدار اکوتوریسم
نویسندگان
1 استاد دانشکده علومتربیتی و روانشناسی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران
2 استادیار دانشکده علومتربیتی و روانشناسی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران
3 کارشناس ارشد برنامهریزی توسعه گردشگری، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران
doi
10.22111/gdij.2017.3348چکیده
هدف این پژوهش، نقش میانجی مدیریت و برنامهریزی در رابطه بین نقش منابع، جامعه و گردشگری با توسعهی پایدار اکوتوریسم در منطقه دره راگه شهرستان رفسنجان است. روش تحقیق از نوع توصیفی- همبستگی بوده است. شرکتکنندگان 252 نفر از گردشگران ورودی به دره راگه بودند که با استفاده از روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. همه آنها مقیاسهای، نقش منابع، جامعه، گردشگری مدیریت و برنامهریزی و توسعهی پایدار اکوتوریسم را تکمیل کردند. دادهها در این پژوهش با استفاده از نرمافزار SPSS و Lisrel تحلیل شدند. یافتههای پژوهش حاکی از این است که، نقش منابع بر توسعهی پایدار اکوتوریسم اثر مستقیم دارد. نقش منابع با میانجیگری مدیریت و برنامهریزی بر توسعهی پایدار اکوتوریسم اثر غیرمستقیم دارد. نقش جامعه بر توسعهی پایدار اکوتوریسم اثر مستقیم ندارد، اما با میانجیگری مدیریت و برنامهریزی اثر غیرمستقیمی بر توسعهی پایدار اکوتوریسم دارد. نقش گردشگری هم به صورت مستقیم و هم به صورت غیر مستقیم با میانجیگری مدیریت و برنامهریزی بر توسعهی پایدار اکوتوریسم اثر معناداری دارد. همچنین، مدیریت و برنامهریزی بر توسعهی پایدار اکوتوریسم اثر مستقیم و معناداری ایفا میکند. نقش منابع و گردشگری میتوانند بطور مستقیم و غیرمستقیم توسعهی پایدار اکوتوریسم را تحت تأثیر قرار دهند. اما نقش جامعه فقط بطور غیرمستقیم توسعهی پایدار اکوتوریسم را تحت تأثیر قرار میدهد.