مدیریت بحران زلزله و ارتقایِ آموزش شهروندان با استفاده از تکنیک واقعیت مجازی (مورد مطالعه: منطقۀ چهار کرمان)

نویسندگان

1 کارشناس ارشد مخاطرات محیطی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران

2 دانشیار ژئومورفولوژی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران. (نویسندل مسئول)

3 دانشیار آب و هواشناسی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران

doi
10.22034/jgeoq.2023.364024.3882
چکیده

پژوهش حاضر با هدف توسعۀ تکنیک واقعیت مجازی برای تقویت آموزش در مرحلۀ پیشگیریِ مدیریت بحران و اثربخشی آموزش­های ارائه شده با استفاده از این تکنیک واقعیت مجازی در بهبود واکنش­های رفتاری شهروندان در برابر زلزله انجام شده است. بدین منظور جهت برنامه­نویسی از نرم­افزار Microsoft Visual Studio و برای ساخت محیط شبیه­سازی شده، از موتور بازی‌ساز Unity استفاد شده است. جامعه آماری پژوهش شامل 80 نفر از شهروندان منطقۀ 4 شهر کرمان می­باشد که، دیدگاه آنها بر اساس سطوح چهارگانه مدل کرک پاتریک جمع­آوری شد. برای جمع­آوری داده­ها از پرسشنامه محقق ساخته که روایی آن توسط متخصصین و پایایی آنها با مقدار 936/0 مورد تأیید قرار گرفته، استفاده شد؛ همچنین برای تجزیه و تحلیل داده­ها از شاخص­های آمار توصیفی و آزمون تی تک­نمونه­ای استفاده شد. یافته­های تحقیق حاکی از آنست که، شهروندان در سطح واکنش، یادگیری، رفتار و نتایج  واکنش مطلوبی داشته­اند و آموزش­های صورت گرفته به وسیلۀ تکنیک واقعیت مجازی در یادگیری آنان تأثیر مثبتی داشته ؛ میزان مهارت­های آنان افزایش یافته و می­تواند نتایج مطلوبی برای افراد و جامعه به همراه داشته باشد. نتایج تحقیق نشان می­دهد که، میانگین اثربخشی آموزش­های صورت گرفته به­وسیلۀ تکنیک واقعیت ­مجازی در جهت ارتقای عملکرد شهروندان برابر با 18/3 بوده است. مقدار t در سطح 05/0 معنادار می­باشد؛ لذا تفاوت معناداری بین میانگین نظری و میانگین تجربی وجود دارد و می­توان نتیجه گرفت که آموزش­های صورت گرفته به­وسیلۀ تکنیک  واقعیت مجازی به لحاظ آماری اثربخش بوده است.