بررسی فرایندهای رویارویی و نوآموزی در داستان گلابخانم اثر قاسمعلی فراست (مطالعه موردی: شخصیت های موسی و میرزا)
نویسندگان
1 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه شاهد،تهران، ایران.
2 دانشجوی کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران
doi
10.22126/rp.2022.2397چکیده
دگرگونشدن زندگی بر اثر جنگ، مسائل تازهای را در دستور کار ادبیات قرار داد. برخی در ستایش از حماسه آفرینیها نوشتند و گروهی مصائب جنگ و تأثیر آن بر زندگی مردم عادی را بازتاب دادند. برخی از رزمندگانی که در دهه شصت به جبههها اعزام شده بودند، وقتی به خانه بازگشتند، دچار آسیبهای جدی بودند و رفتارهایشان هم کاملاً درونی شده، دچار «ترس از آمدن به اجتماع» و «تنهایی» شده بودند؛ بهگونه ای که این وضعیت در ابتدای رویارویی باعث تعجب خانوادهها می شد؛ ولی در داستان گلاب خانم این قهرمانان بعد از مواجه با شخص معتقد داستان به خود میآیند و نگاه مردم برایشان عادی میشود؛ از این رو، مسأله اصلی این پژوهش پاسخ به این سؤال است که در داستان گلاب خانم اثر فراست، مضمون بازگشتِ رزمندگان از جبهه و تحول شخصیتهای داستان با استفاده از کدام الگوهایِ داستان نویسی جنگ توصیف و گزارش شده اند؟ این پژوهش به روش تحلیلی- توصیفی انجام شده است و این بررسی نشان داد که در داستان گلاب خانم شاهد دو فرایند یا ساختار رویارویی و نوآموزی هستیم که طی آن شخصیتهای داستان با «قهرمان اصول» که هدفش نشان دادن راه درست است، روبهرو می شوند و نتیجه اصلی این رویارویی تحقق نوآموزی است.