نقش میانجی‏ احساس تنهایی در رابطه بین ترس از کرونا و حمایت اجتماعی ادراک‏شده با بهزیستی روان‌شناختی دانش‏آموزان پسر دوره متوسطه اول در دوره پاندمی کرونا

نویسندگان

1 کارشناسی ارشد روان‌شناسی، واحد اصفهان خوراسگان، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران

2 دانشیار، گروه روان‌شناسی بالینی، مرکز تحقیقات سلامت جامعه، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران

doi
چکیده

این پژوهش با هدف بررسی نقش میانجی‏گری احساس تنهایی بین ترس از کرونا و حمایت اجتماعی ادراک‌شده با بهزیستی روان‌شناختی دانش‏آموزان پسر دوره متوسطه اول در دوره پاندمی کرونا انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش‏آموزان پسر دوره متوسطه اول شهر اصفهان در سال تحصیلی 1401-1400 بودند. به این منظور تعداد 225 به شیوه نمونه‏گیری تصادفی خوشه‏ای انتخاب و به پرسشنامه‏های ترس از کرونا ویسی و همکاران (1399)، احساس تنهایی Rojel (1980)، حمایت اجتماعی ادراک‏شده Zimet و همکاران (1988)، بهزیستی روان‌شناختی Ryff و همکاران (2002) پاسخ دادند. داده‏های پژوهش با استفاده از نرم‏افزار آماری spss23 و PLS3 تحلیل شدند. نتایج ضریب همبستگی پیرسون نشان داد، بهزیستی روان‌شناختی با ترس از کرونا و احساس تنهایی رابطه منفی و معنادار و با حمایت اجتماعی ادراک‏شده رابطه مثبت معنادار دارد (05/0>P). نتایج مدل معادلات ساختاری از برازش مطلوب برخوردار بود و احساس تنهایی در رابطه‌ی بین ترس از کرونا و حمایت اجتماعی ادراک‏شده با بهزیستی روان‌شناختی دانش‏آموزان پسر دوره متوسطه اول نقش میانجی‌گری داشت.