تدوین مدل علّی معناداری زندگی و احساس تنهایی بر اساس پریشانی روانی با نقش میانجی گری جو عاطفی خانواده در افراد دارای تجربه رویارویی با همه گیری کرونا ویروس
نویسندگان
1 دانشجوی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری روانشناسی تربیتی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
3 استادیار، گروه روانشناسی تربیتی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
4 دانشیار، وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، تهران، ایران.
doi
چکیده
این پژوهش با هدف تدوین مدل علّی پیامدهای پریشانی روانشناختی ناشی از همهگیری کرونا ویروس و بررسی نقش میانجیگری جو عاطفی خانواده به انجام رسید که ازنظر هدف، کاربردی و از حیث ماهیت، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعهی آماری شامل ایرانیان سراسر کشور در سال 1400 بود. نمونه آماری برابر با 590 نفر بود که از استانهای مختلف کشور انتخاب گردید. نمونهگیری بهصورت خوشهای چندمرحلهای انجام شد و پرسشنامهها به شیوهی نظرسنجی اینترنتی تکمیل شد. بهمنظور گردآوری دادهها از پرسشنامه پریشانی روانی کسلر (2002)، معناداری زندگی استگر (2010)، احساس تنهایی محققساخته (1400) و جو عاطفی خانواده محققساخته (1400) استفاده گردید. بهمنظور تحلیل آماری از مدل معادلات ساختاری بهره گرفته شد. یافتهها نشان داد که پریشانی روانی دارای رابطه علّی مثبت با احساس تنهایی و رابطه علّی منفی با معناداری زندگی و همچنین، جو عاطفی خانواده دارای نقش میانجیگری در رابطه میان پریشانی روانی با احساس تنهایی و معناداری زندگی بود. درنتیجه، روانشناسان و دیگر متخصصان در عرصه ارتباطات اجتماعی باید ظرفیت جو عاطفی خانواده را بهعنوان یک عامل اساسی در تبیین اثرات پریشانی روانی حاصل از گسترش بحرانهایی همچون همهگیری کرونا ویروس موردتوجه قرار دهند.