رابطه ذهن آگاهی با رضایت از زندگی در معلمان: بررسی نقش میانجی‏ گرانه سبک‏ های مقابله در رویارویی با اپیدمی کرونا

نویسندگان

1 کارشناسی ارشد روان‌شناسی تربیتی، واحد مهاباد، دانشگاه آزاد اسلامی، مهاباد، ایران

2 استادیار، روان‌شناسی تربیتی، واحد مهاباد، دانشگاه آزاد اسلامی، مهاباد، ایران

doi
چکیده

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه ذهن آگاهی با رضایت از زندگی معلمان با توجه به نقش میانجی سبک‏های مقابله در رویارویی با اپیدمی کرونا بود. روش پژوهش ازنظر هدف کاربردی، ازنظر ماهیت کمی و ازنظر نحوه گردآوری اطلاعات، همبستگی با کاربرد معادلات ساختاری بود. جامعه آماری، معلمان مقطع ابتدایی شهرستان بوکان در سال تحصیلی 1400-1399 بودند که 189 نفر از آنان به شیوه هدفمند به‌عنوان نمونه انتخاب شدند و به پرسشنامه‏های رضایت از زندگی داینر و پاوت (1985)، سبک‏های مقابله‏ای درتاج و همکاران (1399) و مقیاس پنج‏وجهی ذهن آگاهی Bauer  و همکاران (2006) پاسخ دادند. برای تحلیل داده‏ها از روش حداقل مجذورات جزئی (PLS) به کمک نرم‌افزار SPSS و PLS3 استفاده شد. نتایج نشان داد که بین متغیرهای پژوهش رابطه معنی‏دار وجود دارد و سبک‏های مقابله مثبت و منفی در رابطه بین ذهن آگاهی و رضایت از زندگی نقش میانجی را دارند و 19 درصد از اثر کل ذهن آگاهی بر رضایت از زندگی معلمان از طریق غیرمستقیم توسط متغیر میانجی سبک‏های مقابله مثبت تبیین می‏شود. همچنین، 18 درصد از اثر کل ذهن آگاهی بر رضایت از زندگی معلمان از طریق غیرمستقیم توسط متغیر میانجی سبک‏های مقابله منفی تبیین می‏شود. براساس یافته‏های این پژوهش می‏توان نتیجه گرفت که ذهن آگاهی به‌عنوان یک ویژگی مثبت و ارزشمند با تأثیر بر سبک‏های مقابله در رویارویی با اپیدمی کرونا، می‏تواند منجر به افزایش رضایت از زندگی معلمان گردد.