خودپندارة تحصیلی و خودپندارة بدنی دختران دانشآموز ورزشکار و غیرورزشکار چگونه است؟
نویسندگان
1 استاد گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه جامع امام حسین، تهران
2 استادیار گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران
3 دانشجوی دکتری رفتار حرکتی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
4 گروه علوم رفتاری در ورزش، پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی، تهران، ایران
doi
10.22089/spsyj.2020.8139.1886چکیده
هدف پژوهش حاضر، توصیف و تبیین ارتباط بین خودپندارة بدنی و خودپندارة تحصیلی دانش آموزان ورزشکار و غیرورزشکار از طریق متغیرهای فعالیت بدنی و وضعیت اقتصادی- اجتماعی خانواده بود. تعداد 1063 دانش آموز ورزشکار و غیرورزشکار 13 تا 16 ساله از مناطق مختلف شهر تهران به صورت خوشه ای تصادفی انتخاب شدند. ابزار گردآوری اطلاعات پژوهش حاضر شامل فرم کوتاه پرسشنامة خودتوصیفی بدنی مارش و همکاران (2010)، مقیاس خودپندارة تحصیلی دلاور (1998) و فرم اطلاعات مربوط به سطح اقتصادی-اجتماعی بود.نتایج آزمون تحلیل واریانس نشان داد خودپندارة بدنی و خودپندارة تحصیلی دختران ورزشکار از دختران غیرورزشکار بالاتر است. همچنین نتایج آزمون تحلیل رگرسیون چند متغیره بیانگر آن بود که فعالیت بدنی خودپندارة بدنی و خودپندارة تحصیلی دختران را پیش بینی می کند. طبق یافته های این پژوهش، خودپندارة بدنی دختران نوجوان با فعالیت بدنی و وضعیت اقتصادی-اجتماعی خانواده آنها ارتباط معناداری دارد. در این پژوهش ارتباط مثبت بین خودپندارة بدنی و سطح تحصیلات مادر مشاهده شد. همچنین مشخص شد خودپندارة تحصیلی با فعالیت بدنی و سطح بالای تحصیلات مادر در ارتباط است. از مجموع نتایج پژوهش حاضر میتوان نتیجه گرفت خودپندارة بدنی و خودپندارة تحصیلی با فعالیت بدنی و سطح تحصیلات مادر دختران دانشآموز ارتباط دارد و شرکت در فعالیت بدنی موجب بهبود خودپندارة بدنی و تحصیلی میشود. از این رو گسترش مشارکت دانش آموزان در فعالیت بدنی به منظور افزایش خودپندارة بدنی و تحصیلی حائز اهمیت است.