تبیین فرآیند مشارکت نقاشان معاصر ایران در حراجیها
نویسندگان
1 دانشگاه هنراصفهان
2 استادیار اقتصادهنر دانشگاه هنر اصفهان
3 هیات علمی دانشگاه
doi
10.22070/negareh.2018.779چکیده
نقاشان ایرانی تا اواخر دهه هفتاد شمسی بازاری بسته و نامشخص داشتند و شرایط لازم برای فعالیت اجتماعی را نداشتهاند اما با گذر زمان شرایط متحول شد و فرآیند رو به رشدی را طی کرد. از نتایج آن مؤسسات بزرگی همچون کریستیز و ساتبیز شعبههایی را در منطقه خاورمیانه تأسیس کردهاند و معبر صعود هنرمندان ایرانی به حراجیها شدهاند. از این رو مسئله اقتصاد و خرید و فروش آثار هنرمندان ایرانی به صورت جدی مطرح شد. هدف این مقاله شناخت فرآیند مشارکت نقاشی معاصر ایران در حراجیهاست. پرسشهای اصلی در این تحقیق این است که «چه عواملی در موفقیت ورود اثر هنرمندان در حراجیها تأثیرگذار بوده است»، «چه کسانی و چه مؤسساتی برای ورود اثر هنرمند در این حراجیها دخیل بودهاند» و «نقاشی معاصر ایران چگونه در حراجیها مشارکت داشته است.» بدین ترتیب باستفاده از روش توصیفی تحلیلی اطلاعات بهدستآمده از مصاحبههای اکتشافی، این نتیجه دریافت گردیده است که چهار عامل در موفقیت ورود اثر هنرمند به حراجیها تأثیرگذار هستند: سرمایه فرهنگی، سرمایه اجتماعی، سرمایه اقتصادی و سرمایه نمادین. همچنین نتایج این تحقیق نشان داد هشت گروه مهم در چرخه حراج اثر هنری فعالیت مؤثر دارند که عبارتاند از: هنرمند، گالری داخلی، دلالان، مشاور داخلی، متخصص خارجی، گالری خارجی، حراجی و خریدار مرسومترین نوع مشارکت هنرمند و اثر هنری در حراجیها از طریق شش گروه هنرمند، گالری داخلی، مشاور داخلی، متخصص خارجی، حراجی و در آخر خریدار بوده است. در رابطه با مسئله چگونگی مشارکت، مشخص شد که هنرمندان نقاش به دو شیوه در حراجیها مشارکت دارند: 1- مشارکت مستقیم، 2- مشارکت غیرمستقیم.
