ارزیابی تنوع برخی از ژنوتیپ‌های پیاز جنوب و مرکز ایران از نظر مقاومت به بولتینگ و ارتباط آن با نشانگر مولکولی SSR

نویسندگان

1 استادیار گروه اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی، دانشگاه یاسوج، یاسوج

2 دانشجوی کارشناسی‌ارشد، گروه اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی، دانشگاه یاسوج، یاسوج

3 دانشیار گروه اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی، دانشگاه یاسوج، یاسوج

4 استادیار گروه اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی، دانشگاه یاسوج، یاسوج

doi
10.22084/ab.2018.8370.1267
چکیده

تشکیل ساقه گل‌دهنده در زمان تولید سوخ پیاز، کیفیت و کمیت محصول را کاهش می‌دهد. بنابراین، مطالعه نحوه بروز این پدیده جهت شناسایی ژنوتیپ‌های مقاوم به بولتینگ مهم است. با هدف بررسی تنوع ژنتیکی برخی از ژنوتیپ‌های پیاز مرکز و جنوب ایران از جهت گل‌دهی، بذور 16 ژنوتیپ پیاز بومی ایران (6 ژنوتیپ دریافتی از بانک ژن ملی ایران و 10 ژنوتیپ جمع‌آوری شده از نواحی مختلف جنوب و مرکز کشور) به همراه دو رقم خارجی در گلدان کشت و در مرحله هشت برگی، به‌ مدت 45 و 70 روز تحت تیمار دمایی قرار گرفتند. از 12 آغازگر ریزماهواره فقط 10 آغازگر باندهای قابل‌قبولی تولید کردند. متوسط محتوای اطلاعات چندشکلی (PIC)، 38/0 و میانگین هتروزیگوسیتی مشاهده‌شده و موردانتظار به‌ترتیب 49/0 و 41/0 بودند. تجزیه خوشه‌ای براساس داده‌های مولکولی با استفاده از ضریب تشابه جاکارد و روش UPGMA، ژنوتیپ‌های مورد بررسی را در شش گروه قرار داد. نتایج حاصل از رگرسیون لجستیک نیز نشان داد که بین برخی آلل‌ها با ویژگی‌های مورفولوژیکی و فیزیولوژیکی مرتبط با بولتینگ پیوستگی وجود دارد.