ارزیابی دوره‌های برنامه‌ریزی توسعه و عمران شهر مشهد با استفاده از مؤلفه‌های رشد هوشمند

نویسندگان

1 مربی گروه شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد همدان

2 مربی گروه شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد همدان

3 استادیار گروه شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد همدان

doi
10.22111/gdij.2016.2922
چکیده

این پژوهش سعی دارد بر مبنای شاخص­های ارائه شده توسط نظریه رشد هوشمند شهر به ارزیابی طرح­های توسعه و عمران در ایران بپردازد و میزان همسو بودن این اسناد را به عنوان جامع‌ترین و مهمترین سند توسعه‌ی شهر با دیدگاه رشد هوشمند پایش نماید. روش این تحقیق تحلیلی- تطبیقی و بر مبنای آمار استنباطی به دست آمده از تحلیل و کدگذاری داده­های سه دوره طرح­های توسعه و عمران شهر مشهد و تلفیق آنها به روش ارزیابی چند معیاره و سلسله مراتبی AHPمی­باشد.      نتایج پژوهش نشان می­دهد که از بین 4 شاخص انتخاب شده به دلیل وجود داده‌های قابل استناد در ایران از بین شاخص­های ده‌گانه رشد هوشمند، اهمیّت شاخص "توسعه درون­زا قوی و مستقیم به سمت جوامع موجود" با توجه به شرایط و نیازهای فعلی جامعه شهری در ایران از بقیه شاخص­ها بطور چشم‌گیری بیشتر می­باشد. از دلایل آن شاید بتوان به این مورد اشاره کرد که با استفاده از مؤلفه‌ی توسعه به‌درون بتوان به سایر مؤلفه­ها از جمله حفظ زمین­های باز، کاربری مختلط، ساختمان­های فشرده دست پیدا کرد. همچنین، با توجه به ضرایب اهمیّت مؤلفه‌های بررسی شده، مشخص شد که دوره‌ی برنامه­ریزی طرح جامع مهرازان در بازه‌ی زمانی 69-1349 در مجموع تطابق و همسویی بیشتری با شاخص­های رشد هوشمند داشته است.