ارزیابی دورههای برنامهریزی توسعه و عمران شهر مشهد با استفاده از مؤلفههای رشد هوشمند
نویسندگان
1 مربی گروه شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد همدان
2 مربی گروه شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد همدان
3 استادیار گروه شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد همدان
doi
10.22111/gdij.2016.2922چکیده
این پژوهش سعی دارد بر مبنای شاخصهای ارائه شده توسط نظریه رشد هوشمند شهر به ارزیابی طرحهای توسعه و عمران در ایران بپردازد و میزان همسو بودن این اسناد را به عنوان جامعترین و مهمترین سند توسعهی شهر با دیدگاه رشد هوشمند پایش نماید. روش این تحقیق تحلیلی- تطبیقی و بر مبنای آمار استنباطی به دست آمده از تحلیل و کدگذاری دادههای سه دوره طرحهای توسعه و عمران شهر مشهد و تلفیق آنها به روش ارزیابی چند معیاره و سلسله مراتبی AHPمیباشد. نتایج پژوهش نشان میدهد که از بین 4 شاخص انتخاب شده به دلیل وجود دادههای قابل استناد در ایران از بین شاخصهای دهگانه رشد هوشمند، اهمیّت شاخص "توسعه درونزا قوی و مستقیم به سمت جوامع موجود" با توجه به شرایط و نیازهای فعلی جامعه شهری در ایران از بقیه شاخصها بطور چشمگیری بیشتر میباشد. از دلایل آن شاید بتوان به این مورد اشاره کرد که با استفاده از مؤلفهی توسعه بهدرون بتوان به سایر مؤلفهها از جمله حفظ زمینهای باز، کاربری مختلط، ساختمانهای فشرده دست پیدا کرد. همچنین، با توجه به ضرایب اهمیّت مؤلفههای بررسی شده، مشخص شد که دورهی برنامهریزی طرح جامع مهرازان در بازهی زمانی 69-1349 در مجموع تطابق و همسویی بیشتری با شاخصهای رشد هوشمند داشته است.