مدل یابی کیفیت رابطۀ مربی ورزشکار بر اساس کمال گرایی مربیان: نقش واسطه ای بخشش و رفتار کنترلی
نویسندگان
1 روانشناسی ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 گروه رفتار حرکتی و روانشناسی ورزشی ، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی ، دانشگاه تهران ، تهران ، ایران
3 استاد، گروه روانشناسی سلامت، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
4 گروه رفتار حرکتی و روانشناسی ورزشی ، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
5 دانشیار، گروه رفتار حرکتی و روانشناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22089/spsyj.2020.9482.2050چکیده
هدف این پژوهش مدلیابی کیفیت رابطۀ مربی-ورزشکار بر اساس کمال گرایی مربیان با واسطه گری بخشش و رفتار کنترلی بود. در این پژوهش 270 مربی شرکت و مقیاسه ای کمال گرایی، بخشش، رفتار کنترلی و کیفیت رابطه را تکمیل کردند. ارزیابی الگوی پیشنهادی از طریق مدل یابی معادلات ساختاری انجام گرفت.نتایج نشان داد کمال گرایی بر کیفیت رابطۀ مربی ورزشکار تأثیر منفی دارد. نتایج همچنین نشان داد بخشش بر کیفیت رابطه مربی تأثیر مثبتی دارد، اما تأثیر رفتار کنترلی بر کیفیت رابطۀ مربی ورزشکار منفی بود. نتایج تحلیل مسیر نشان داد بخشش و رفتار کنترلی در رابطۀ بین کمال گرایی و کیفیت رابطه نقش واسطه ای معناداری ایفاء میکنند و با ورود این عوامل جهت رابطۀ کمال گرایی با کیفیت رابطه معکوس (مثبت) می شود. بر اساس یافته های پژوهش حاضر رابطۀ بین کمال گرایی و کیفیت رابطه در مربیان یک رابطۀ خطی ساده نیست، بلکه متغیرهای بخشش و رفتار کنترلی در این رابطه نقش واسطه ای مهمی دارند.
