گفتمان غیریّت ساز در« مجموعه هفت قصّه جاده» اکبر رادی
نویسندگان
1 دانشآموخته زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه گیلان، رشت، ایران
2 دانشیار زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیّات و علوم انسانی دانشگاه گیلان، رشت، ایران
doi
10.22126/rp.2021.1901.1069چکیده
«مجموعه هفت قصّه جاده» (1349) نوشته اکبر رادی یکی از مجموعههای انتقادی- اجتماعی در دهه چهل شمسی است. شاخصه اصلی این اثر، رویکرد رئالیستی با تکیه بر ادبیّات اقلیمی است. رادی در این مجموعه با نشاندادن مناسبات اجتماعی، رفتاری و الگوهای عینی، کیفیّت متقابل اجتماعی بر مبنای گفتوگو در جامعة روستایی را بازتاب میدهد. مطابق دیدگاه باختین گفتوگومداری در ذات هر اثر هنری نهفته است. در این مقاله فضای گفتوگویی حاکم بر کیفیّت زندگی انسان در مجموعه داستان اکبر رادی با روش تحلیلی- اسنادی و بر مبنای تلفیق عنصر «خود» از نظریّه منطق گفتوگویی باختین وکنش متقابل نمادین هربرت بلومر بررسی شده است. خوانش اثر در قالب گفتمان غیریّتساز بیانگر نشانههای متفاوت از وجوه چند پارة انسان معاصر، پایگاهها و طبقههای مختلف اجتماعی (شهری و روستایی) در روابط اجتماعی است. صیرورت گفتوگوی تعاملی با تمهید چندگونگی صدا بین شخصیّتهای مجموعه داستانی هفت قصّه «جاده» اکبر رادی، بر پایه منطق کنشهای نمادینی، شکلگرفته است که تابع تحوّلات تکنیکی و اندیشگانی و دورة حیات نویسنده بوده است.
