ارزیابی تاثیر سیستم ریشهای کلهو در مقاومسازی خاک با استفاده از شاخصهای RDR و RDDI
نویسندگان
1 استادیار، پژوهشکده حفاظت خاک و آبخیزداری
2 مربی، مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی مازندران
3 دانشیار پژوهشکده حفاظت خاک و آبخیزداری
4 مربی، پژوهشکده حفاظت خاک و آبخیزداری
doi
10.22092/ijwmse.2014.101719چکیده
استقرار و توسعه گیاهان سریعالرشد با سیستم ریشهای موثر اقدامی مثبت در کاهش فرسایش تودهای زمین در شیبهای ناپایدار است. تاثیر سیستمهای ریشهای گونههای مختلف در مقاومسازی خاکها و کاهش فرسایش تابع ویژگیهای فیزیولوژیکی و اکولوژیکی ریشهها است. در پژوهش انجام شده بر روی یکی از گونههای غالب جنگلهای شمال ایران به نام کلهو یا خرمندی (Diospyros lotus) برای اولینبار تاثیر سیستم ریشهای گونه مذکور در مقاومسازی خاک با انجام بررسیهای میدانی، نمونهبرداری از خاک مسلح با ریشه گیاه و انجام تستهای آزمایشگاهی بررسی شد. بر اساس نتایج اخذ شده چسبندگی و مقاومت برشی خاک مسلح به ریشه در یک گونه، بهطور عمده تابع تراکم و قطر ریشهها است. ارزیابی نتایج آزمایشات انجام شده با دو شاخص RDR و RDDI نشان میدهد، سیستم ریشهای گونه جنگلی کلهو باعث افزایش چسبندگی و مقاومت برشی خاک بهترتیب به بیش از 207 و 350 درصد شده و این فرایند نقش موثری در مقاومسازی خاک و کنترل فرسایش تودهای بهویژه زمینلغزشهای کم عمق دارد.