تعیین جهت بهینه‌ی حیاط مرکزی خانه‌های دوره‌ی قاجار شیراز بر اساس میزان دریافت تابش انرژی خورشیدی

نویسندگان
doi
10.22111/gdij.2016.2349
چکیده

با توجه به اهمیت طراحی غیرفعال بناها برای کاهش مصرف انرژی در رویکرد نوین جهانی، شناخت نحوه‌ی کارکرد الگوهای معماری بومی در جهت کاهش فشار ناشی از ساخت و سازهای نوین بر محیط طبیعی و تلاش در راستای احیای چنین الگوهایی در معماری کشور ما ضروری به نظر می­رسد. هدف از این پژوهش ارزیابی حیاط مرکزی خانه­های دوره‌ی قاجار شیراز با تکیه بر میزان دریافت تابش انرژی خورشیدی و تأثیر سایه بر میزان تابش است. در این راستا پژوهش پیش رو به این سؤالات پاسخ خواهد داد که: تأثیر جهت­گیری خانه­های ثبت شده‌ی دوره‌ی قاجار بر اساس میزان دریافت تابش انرژی خورشیدی به چه صورت بوده است؟ طول، عرض و ارتفاع چه تأثیری بر میزان سایه و دریافت تابش داشته است؟ روش تحقیق در این مقاله، روشی ترکیبی از بررسی نمونه­های موردی و تحقیق میدانی، با شیوه‌ی جمع­آوری اطلاعات از انواع مشاهده­­های میدانی و مطالعات اسناد کتابخانه­ای است. در این مقاله تعدادی از خانه­های ثبت شده‌ی دوره‌ی قاجار به عنوان نمونه­هایی مورد بررسی نقد و تجزیه و تحلیل قرار گرفته­اند. سپس با توصیف­‌های تحلیلی، استنتاجی و طبقه­بندی آنها احکام لازم صادر گردید. نتایج تحقیق نشان می­دهد که بهترین زاویه از نظر دریافت میزان تابش انرژی خورشیدی در جبهه‌ی شمالی حیاط مرکزی خانه­های دوره‌ی قاجار، محدوده‌ی زاویه 25 درجه‌ی چرخش نسبت به شمال است.