تغییرات متغیرهای ساژیتال اسپاینوپلویک در بیماران تنگی کانال نخاعی کمری پس از لامینکتومی
نویسندگان
1 دستیار تخصصی، گروه جراحی مغز و اعصاب، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
2 استادیار، گروه جراحی مغز و اعصاب، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
3 استادیار، گروه جراحی مغز و اعصاب، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
4 استادیار، گروه جراحی مغز و اعصاب، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
doi
10.22122/jims.v38i604.13430چکیده
مقدمه: بیماری تنگی کانال ستون فقرات، شایعترین بیماری دژنراتیو ستون فقرات کمری میباشد. ساژیتال ایمبالانس در بیماریهای دژنراتیو ستون فقرات با بروز ناتوانی و کاهش کیفیت زندگی در ارتباط است. این مطالعه، با هدف بررسی اثر لامینکتومی ستون فقرات کمری بر بهبود شاخصهای ساژیتال اسپاینوپلویک انجام شد.روشها: این مطالعهی همگروهی آیندهنگر در بین سالهای 98-1395 در بیمارستان قائم و شهید کامیاب مشهد انجام گرفت. بیماران قبل و بعد از عمل جراحی لامینکتومی تحت رادیوگرافی کل ستون فقرات قرار گرفتند و شاخصهای ساژیتال اسپاینوپلویک در این بیماران اندازهگیری شد و تحت واکاوی قرار گرفت. دادهها با نرمافزار SPSS و سطح معنیداری 050/0 > P مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافتهها: تعداد 46 بیمار در این مطالعه مورد بررسی قرار گرفتند. میانگین سنی افراد مورد مطالعه، 9/11 ± 9/52 سال بود. تعداد 29 نفر (0/63 درصد) مرد و 17 نفر (0/37 درصد) زن بودند. تعداد 28 نفر (9/60 درصد) تحت 3 سطح لامینکتومی و تعداد 18 نفر (1/39 درصد) تحت 4 سطح لامینکتومی قرار گرفتند. فقط تغییرات لوردوز کمری و Sagittal vertical axis (SVA) بعد از عمل جراحی معنیدار بود (050/0 > P).نتیجهگیری: تنگی کانال ستون فقرات کمری، باعث اختلال در شاخصهای ساژیتال بالانس کمری و گلوبال ستون فقرات میگردد. با انجام لامینکتومی در چندین سطح مهرههای کمری، میزان لوردوز و SVA بهبود مییابد که این تغییرات، با بهبود ساژیتال ایمبالانس لومبار و گلوبال همراه است.