ارتباط تجارب معنوی با امید به زندگی و اضطراب مرگ در بیماران مبتلا به سوختگی
نویسندگان
1 استادیار، مرکز تحقیقات ترومای جادهای و گروه جراحی عمومی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی گیلان، رشت، ایران
2 واحد توسعهی تحقیقات بالینی، بیمارستان پورسینا، دانشگاه علوم پزشکی گیلان، رشت، ایران
3 مربی، گروه آموزش بهداشت و ارتقای سلامت، دانشکدهی بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی گیلان، رشت، ایران
doi
10.22122/jims.v38i598.13219چکیده
مقدمه: تجارب معنوی افراد میتواند نقش برجستهای در سلامت آنها داشته باشد. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی ارتباط تجارب معنوی با امید به زندگی و اضطراب مرگ در بیماران مبتلا به سوختگی بود.روشها: در این مطالعهی توصیفی- تحلیلی- مقطعی، بیماران مبتلا به سوختگی با سن بیشتر از ۱۶ سال و کمتر از 80 سال مراجعهکننده به بیمارستان ولایت شهر رشت که دچار سوختگی بیش از 20 درصد از کل بدن و یا سوختگی بیش از 10 درصد در نواحی سر و صورت شده بودند، به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار جمعآوری دادهها، چهار پرسشنامه شامل مشخصات دموگرافیک، پرسشنامهی امید به زندگی Snyder، مقیاس اضطراب مرگ (Death Anxiety Scale یا DAS) Templer و مقیاس تجارب معنوی روزانه (Daily Spiritual Experience Scale یا DSES) بود. دادهها به صورت مصاحبهی حضوری محقق با بیماران دچار سوختگی جمعآوری شد.یافتهها: بین تجارب معنوی و امید به زندگی، ارتباط معنیدار و مثبتی مشاهده شد؛ به نحوی که بیماران با تجارب معنوی قویتر، امید به زندگی بالاتری را نشان دادند. همچنین، بین وسعت سوختگی و اضطراب مرگ، رابطهی معکوس معنیداری وجود داشت. با کنترل متغیرهای دموگرافیک، ارتباط بین تجارب معنوی با اضطراب مرگ و امید به زندگی معنیدار بود.نتیجهگیری: نتایج به دست آمده ارتباط مثبت و معنیدار بین امید به زندگی و تجارب معنوی روزانهی بیماران را نشان داد. به نظر میرسد برای تقویت تأثیرات مثبت امید به زندگی در برنامههای مراقبت از بیماران مبتلا به سوختگی، مواردی همچون حمایت، تسهیل و توجه به تمایلات و نیازهای معنوی بیماران باید مورد توجه قرار گیرد