تأثیر 8 هفته ورزش هوازی بر شاخصهای بیوشیمیایی ویژهی سلولهای قلبی در زنان مبتلا به دیابت نوع 2: کارآزمایی بالینی تصادفی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد نجفآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجفآباد، ایران
2 استادیار، مرکز تحقیقات طب ورزشی، واحد نجفآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجفآباد، ایران
3 استادیار، مرکز تحقیقات توسعه ی علوم پرستاری و مامایی، واحد نجفآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجفآباد، ایران
4 استاد، مرکز تحقیقات قلب و عروق اصفهان، پژوهشکدهی قلب و عروق، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22122/jims.v38i598.13403چکیده
مقدمه: این مطالعه با هدف بررسی تأثیر تمرین هوازی بر شاخصهای بیوشیمیایی ویژهی سلولهای قلبی در زنان مبتلا به دیابت نوع 2 بود.روشها: این مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی روی 30 زن مبتلا به دیابت انجام گرفت. آزمودنیها به طور تصادفی به گروه مورد و شاهد تقسیم شدند. گروه مورد 8 هفته، 3 جلسه در هفته [75-55 درصد بیشینهی ضربان قلب و Rating perceived exertion (RPE) 13-12] در تمرینات هوازی فزاینده (دویدن) شرکت کردند. قبل و بعد از اجرای شیوهنامه، خونگیری انجام شد. روش اندازهگیری متغیرها، Enzyme-linked immunosorbent assay (ELISA) و آنزیماتیک بود.یافتهها: تروپونین I، 6 ساعت بعد از آخرین جلسهی تمرین در گروه مورد نسبت به 6 ساعت بعد از آخرین جلسهی تمرین در گروه شاهد کاهش معنیداری داشت (001/0 = P). تروپونین I، 6 ساعت بعد از اولین جلسهی تمرین در گروه مورد نسبت به 6 ساعت بعد از اولین جلسهی تمرین در گروه شاهد تفاوت معنیداری نداشت (983/0 = P). مقادیر Creatine kinase-MB (CK-MB) در دو گروه به طور معنیداری سیر افزایشی داشت. این سیر افزایشی، در گروه مورد بیشتر از گروه شاهد بود (001/0 = P).نتیجهگیری: دستورالعمل تمرینی با وجود افزایش CK-MB که ممکن است ناشی از ماهیت تمرین و آسیب عضله در حین تمرین باشد، تروپونین I به طور معنیداری کاهش یافت. این امر، خود میتواند مؤید خاصیت حفاظتی این شیوهنامهی تمرینی از بافت قلب در برابر آسیب در مبتلایان به دیابت باشد.