کاربرد متریکهای سیمای سرزمین در ارزیابی روند تغییرات کاربری اراضی با استفاده ازسنجش از دور و GIS مطالعهی موردی: منطقهی بیابانی دهلران
نویسندگان
1
doi
10.22111/gdij.2015.2098چکیده
تغییر کاربری سرزمین ناشی از فعالیت انسان به دلیل عدم توجه به محدودیتهای محیط زیستی بر سیمای محیط بسیار تأثیرگذار بوده است و روند در حال توسعهی تغییر کاربری در نتیجهی فعل و انفعالات پیچیدهی فاکتورهای ساختاری و عملکردی، آثار محیط زیستی شدیدی بر اکوسیستمهای طبیعی داشته است. بنابراین با توجه به آثار منفی ناشی از استفادهی نامناسب از سرزمین و تغییر کاربری اراضی، آگاهی و شناخت روند تغییرپذیری، در ارزیابی آثار محیط زیستی ناشی از توسعه به منظور طرحریزی و مدیریت پایدار سرزمین ضروری است.این مطالعه بهمنظور بررسی روند تغییرات سیمای سرزمین در منطقهی دهلران استان ایلام انجام شد. بهمنظور تهیهی نقشههای پوشش سرزمین و تحلیل تغییرات، بهترتیب از تصاویر ماهوارهای (1364)TMو (1386)ETM+و متریکهای مساحت طبقه، تراکم لکه، تعداد لکه،متوسطاندازهیلکه، تراکم حاشیه و متوسط شاخص شکل استفاده شد. بهمنظور آنالیز گسستگی چشمانداز، متریکهای متنوع الگوی چشمانداز در سطح کلاس با استفاده از نرمافزار FRAGSTATS محاسبه شد. تجزیهوتحلیل متریکهای سیمایسرزمین بیانگر جایگزینی گستردهی اراضی مرتعیمتوسط توسط اراضی کشاورزی، مرتعی فقیر، مسکونی و بایر بودهاست. نتایج به دستآمده نشان داد، افزایش تعداد لکهها و کاهش میانگین مساحت، شاخص مهم تجزیه بوده و روند تخریب و تجزیه سیمای سرزمین بهصورت افزایشی بوده است. نتایج به دست آمده، لزوم توجه به وضعیت کاربری و پوششسرزمین در منطقه، به منظور بهرهبرداری مناسب و پایدار از منابع طبیعی را نشان دهد.