ارتباط کمال‌گرایی و خودشفقتی در تکواندوکاران نخبه

نویسندگان

1 روان شناسی، علوم تربیتی و روان شناسی،تبریز ،ایران،دانشگاه شهید مدنی آذربایجان

2 روانشناسی، علوم تربیتی و روانشناسی، تبریز،ایران دانشگاه شهید مدنی آذربایجان

3 روانشناسی، علوم تربیتی و روانشناسی،تبریز،ایران دانشگاه شهید مدنی آذربایجان

doi
10.22089/spsyj.2019.7427.1794
چکیده

هدف پژوهش حاضر بررسی ارتباط کمال‌گرایی و خودشفقتی در تکواندوکاران نخبه بود. در این پژوهش یک طرح همبستگی مقطعی استفاده شد و جامعۀ آماری آن تمامی تکواندوکار نخبه حاضر در تیم ملی و مسابقات لیگ برتر بودند. 160 تکواندوکار (80 مرد و 80 زن) به‍صورت نمونه‌گیری هدفمند بررسی شدند و مقیاس‍های کمال‍گرایی و خودشفقتی را تکمیل نمودند. داده‌ها از طریق آزمون‌های آماری همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه به‍روش هم‌زمان و آنوا تحلیل شد. نتایج نشان داد به‍طور معناداری تلاش‍های کمال‍گرایانه (کمال­گرایی مثبت) با خودشفقتی همبستگی مستقیم دارد. درحالی‌که نگرانی­های کمال‍گرایانه (کمال‌گرایی منفی) با خودشفقتی همبستگی معکوس دارد و این ابعاد می‌توانند تغییرات خودشفقتی را تبیین ‎کنند. به‌علاوه، تحلیل داده‌ها نشان داد در مقایسه با گروه زنان، تکواندوکاران مرد کمال‌گرایی مثبت‌تری دارند و به میزان بیشتری از راهبردهای خودشفقتی استفاده می‌کنند. بر اساس یافته‌های پژوهش حاضر بهنظر می‌رسد، ویژگی کمال‌گرایی نقش مؤثری در خودشفقتی تکواندوکاراننخبه ایفأ می‌کند و تقویت راهبردهای خودشفقت‍ورزی می‌تواند برای پی‌ریزی مداخلات جهت تعدیل اثرات منفی و تسهیل اثرات مثبت آن مورد توجه قرار گیرد.