بررسی مردم شناسانه عناصر جادوگری در رمان اهل غرق اثر منیرو روانی پور
نویسندگان
1 استادیار دانشگاه پیام نور، مرکز خوی
doi
10.22126/rp.1970.1165چکیده
مردمشناسی دانش شناخت مردم، فرهنگ و تاریخ زندگی آنهاست که دارای زیر شاخههای متعددی است. از جمله میتوان به مردمشناسی دینی اشارهکرد. قلمرو مطالعات مردمشناسی دینی، اعتقادات جوامع مختلف دربارۀ ماوراءالطبیعیه و نحوۀ پیدایش آنهاست. سحر و جادو نیز بخش مهمی از نظام عملکرد اعتقادی اقوام را میسازد. رمان اهل غرق که با شهرت گسترده خود، منیرو روانیپور را در زمرۀ نویسندگان شهیر ایران قرار داد از قصههای عامیانۀ ایرانی است که ریشه در عقاید و باورهای دیرین مردم خود دارد. قصۀ مردمانی که در مقابل نیروی ناشناختۀ ماوراءالطبیعه، ناگریز دست به دامان رفتارهای جادویی متقابل شدند. براساس پژوهش انجام یافته این رفتارها در ایران باستان و ادیان ابتدایی رواج داشته است طوری که جادو را به دو مقوله جادوی سیاه و جادوی سفید تقسیمبندی نمودند. اولی مطرود و ناپسند و دومی مقبول و مورد تأیید بود. در این جستار ابتدا به تعریف و ویژگیهای ابزار جادویی منطبق با مردمشناسی دینی پرداخته شده و سپس شواهد متنی ارائهگردیدهاست. یافتهها نشانمیدهند؛ برای مقابله با جادوی سیاه شخصیتهای جادویی همچون «آبیها، بوسلمه، دیزنگرو، والاحضرت» از ابزارهای مختلفی همچون: «جادو، طلسم، نمک، اسپند» استفاده شدهاست.