بررسی و مقایسهی ماندگاری در انتقال سریالی پیوند (گرافت) چربی اتولوگ ذخیره شده در دمای فریز و چربی تازه در جوانسازی صورت: یک مطالعهی کارآزمایی بالینی
نویسندگان
1 دستیار فوق تخصصی جراحی پلاستیک، گروه جراحی، دانشکدهی پزشکی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
2 استاد، گروه جراحی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
3 استاد، گروه جراحی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
4 استاد، گروه پوست، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22122/jims.v38i591.12878چکیده
مقدمه: این مطالعه با هدف مقایسهی ماندگاری در انتقال سریالی پیوند (گرافت) چربی اتولوگ ذخیره شده در دمای فریز و چربی تازه در جوانسازی صورت انجام گرفت.روشها: در یک مطالعهی کارآزمایی بالینی، 60 بیمار داوطلب تزریق چربی در ناحیهی نازولیبیال در دو گروه 30 نفره توزیع شدند. در گروه اول، چربی تازه از ناحیهی داخلی ران برداشته شد و به مقدار 3 سیسی در دو طرف محل نازولیبیال تزریق شد. در 4-3 جلسهی پیگیری با فواصل 4-3 هفته، تزریقات بعدی به همین ترتیب صورت گرفت. در گروه دوم، مقدار چربی مورد نیاز برای 4 جلسه تزریق از قسمت داخلی ران برداشته شد و 3 سیسی در اولین نوبت تزریق شد و مابقی چربی در دمای 20- درجهی سانتیگراد فریز شد و در طی نوبتهای بعدی، پس از یخزدایی در محل نازولیبیال تزریق شد. میزان ماندگاری بافت چربی در 3، 6، 9، 12 و 15 ماه بعد از تزریق در دو گروه تعیین و مقایسه گردید.یافتهها: مقایسهی تغییرات نمرهی ارزیابی چروکهای صورت (Modified Fitzpatrick wrinkle scale یا MFWS) در قبل از عمل و ماههای 3، 6، 9، 12 و 15 بعد از عمل، تفاوت معنیداری را بین دو گروه نشان نداد (37/0 = P). درصد کلی کاهش بافت چربی در طی 15 ماه بعد از تزریق در گروه تحت تزریق چربی تازه 13/0 ± 59/0 و در گروه تحت تزریق چربی فریز شده 11/0 ± 61/0 درصد بود و تفاوت معنیدار بین دو گروه دیده نشد (73/0 = P).نتیجهگیری: با توجه به این که ماندگاری بافت چربی در دو روش تزریق چربی تازه و فریز تفاوت ندارد، به نظر میرسد استفاده از چربی فریز شده به علت یک بار برداشت چربی و هزینههای پایینتر عمل، برای جوانسازی پوست ارجح باشد.