شناسایی و اولویتگذاری عوامل مؤثر بر مرجعیت علمی دانشگاه
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مدیریت آموزشی، گروه مدیریت آموزشی، واحد نیشابور، دانشگاه آزاد اسلامی، ایران
2 استادیار گروه علوم تربیتی، واحد بردسکن، دانشگاه آزاد اسلامی، ایران
3 استادیار گروه مدیریت، واحد نیشابور، دانشگاه آزاد اسلامی، ایران
4 استادیار گروه آمار، دانشگاه فردوسی، مشهد، ایران
5 دکتری مدیریت منابع انسانی، دانشگاه فردوسی، مشهد، ایران
doi
10.22034/jiera.2019.173167.1816چکیده
پژوهش حاضر بهمنظور شناسایی، طبقهبندی و اولویتگذاری عوامل مؤثر بر مرجعیت علمی دانشگاه (موردمطالعه: دانشگاه بینالمللی امام رضا علیهالسلام) در راستای ارتقای کیفیت آموزش عالی و قدرت نرم کشور انجام شد. ابتدا با روش کتابخانهای اقدام به بررسی پیشینه پژوهش بهمنظور شناسایی عوامل مؤثر بر مرجعیت علمی دانشگاه گردید، سپس با تحلیل مضامین اولیه و روش دلفی کیفی (نظرسنجی خبرگان) به توسعه، طبقهبندی و اولویتگذاری عوامل احصا شده پرداخته شد. خبرگان به تعداد 15 نفر، با روش نمونهگیری گلوله برفی تا رسیدن به اشباع نظری انتخاب گردید و با استفاده از روش فرایند تحلیل سلسله مراتبی، وزن زیر عوامل در هر عامل مرتبط آن به دست آمد. عوامل مؤثر بر مرجعیت علمی دانشگاه ابتدا در قالب 902 مضمون اولیه مورد شناسایی قرار گرفت و درنهایت پس از غربالگری و طبقهبندی، در قالب 45 زیرعامل شناسایی و به ترتیب اهمیت مدنظر خبرگان، رتبهبندی شدند. تربیت و توانمندسازی سرمایه انسانی خودباور و کارآفرین در رتبه اول اهمیت، وجود شبکه علمی همافزای ملی و فراملی در اولویت دوم و هرم مناسب اعضاء هیئتعلمی با جذب نیروهای کیفی تخصصی در رتبه سومِ اهمیت درمجموعه عوامل مؤثر بر مرجعیت علمی دانشگاه قرار گرفت
