بررسی ویژگیها و عملکرد گیرندههای هستهای فعال کنندهی تکثیر پروکسیزومها (PPARs) در باروری مردان
نویسندگان
1 گروه جنینشناسی، مرکز تحقیقات پزشکی تولید مثل، پژوهشگاه رویان، پژوهشکدهی زیستشناسی و علوم پزشکی تولید مثل جهاد دانشگاهی، تهران، ایران
2 استاد، گروه جنینشناسی، مرکز تحقیقات پزشکی تولید مثل، پژوهشگاه رویان، پژوهشکدهی زیستشناسی و علوم پزشکی تولید مثل جهاد دانشگاهی و گروه اپیدمیولوژی و سلامت باروری،مرکز تحقیقات اپیدمیولوژی باروری، تهران، ایران
3 استادیار، گروه پرورش و مدیریت طیور، دانشکدهی کشاورزی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
4 گروه جنینشناسی، مرکز تحقیقات پزشکی تولید مثل، پژوهشگاه رویان، پژوهشکدهی زیستشناسی و علوم پزشکی تولید مثل جهاد دانشگاهی، تهران، ایران
5 استادیار، گروه جنینشناسی، مرکز تحقیقات پزشکی تولید مثل، پژوهشگاه رویان، پژوهشکدهی زیستشناسی و علوم پزشکی تولید مثل جهاد دانشگاهی، تهران، ایران
doi
10.22122/jims.v38i583.12860چکیده
ناباروری، یکی از مشکلات شایع جهان امروز است. آمارها نشان میدهد که 2/20 درصد از زوجهای ایرانی نابارورند که این میزان، بیشتر از میانگین جهانی (15-12 درصد) است و گزارشها حاکی از آن است که 70 درصد از این ناباروریها منشأ مردانه دارند. امروزه، رویکردهای جدیدی برای تشخیص دلایل ناباروری مردان ارایه میشود که یکی از آنها، بررسی گیرندههای هستهای است. گیرندههای فعال کنندهی تکثیر پروکسیزومها (Peroxisome proliferator-activated receptors یا PPARs)، گروهی از گیرندههای هستهای وابسته به لیگاند هستند که در تنظیم هموستازی انرژی و متابولیسم لیپید و گلوکز نقش دارند. اگر چه، مطالعات بسیاری نقش PPARs را درمتابولیسم و باروری زنان تأیید کردهاند، اما مطالعات کمتری به نقش این گیرندهها در باروری مردان پرداختهاند. در این مقاله، ابتدا به تبیین نقش PPARs در بافتهای تولید مثلی پرداخته شده است. سپس، مطالعاتی که تا کنون نقش این گیرندهها و لیگاندهایشان را در بافتهای تولید مثلی مردان بررسی کردهاند، تشریح شدهاند. از آن جایی که متابولیسم اسپرم و تولید انرژی لازم برای حرکت آن، نقش مهمی در باروری مردان دارد، در ادامه، تأثیر تنظیم بیان این گیرندهها به ویژه ایزوتایپ PPARγ در اسپرماتوژنز و حرکت اسپرم بررسی شده است. به نظر میرسد مطالعهی این گیرندهها و بررسی نقش آنها در متابولیسم اسپرم، بتواند افقهای تحقیقاتی جدیدی پیرامون نقش این گیرندهها و تعاملات آنها با سایر گیرندههای هستهای، در ناباروری مردان به خصوص ناباروریهای ناشی از بیماریهای متابولیک نظیر چاقی و دیابت را فراهم کند.
