اپیدمیولوژی بیماری سل در جمعیت ایرانیان در سال 1395
نویسندگان
1 گروه اپیدمیولوژی، دانشکدهی بهداشت و ایمنی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
2 دانشیار، گروه اپیدمیولوژی، دانشکدهی بهداشت و ایمنی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
3 استاد، گروه اپیدمیولوژی، دانشکدهی بهداشت و ایمنی و مرکز تحقیقات غدد درون ریز و متابولیسم،پژوهشکدهی علوم غدد درون ریز و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
4 دانشیار، گروه اپیدمیولوژی، دانشکدهی بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران
5 دانشیار، مرکز تحقیقات طب پیشگیری و سلامت جمعیت، پژوهشکدهی پیشگیری از آسیبهای اجتماعی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران
6 استادیار، گروه بیماریهای داخلی، دانشکدهی پزشکی، مجتمع آموزشی- درمانی حضرت رسول اکرم (ص)، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران
doi
10.22122/jims.v38i580.13088چکیده
مقدمه: بیماری سل به عنوان کشندهترین بیماری عفونی و مرتبهی دهم در بار جهانی بیماریها قرار دارد. با وجود اجرای برنامهی ملی کنترل سل، این بیماری یکی از مهمترین مشکلات بهداشتی در ایران است.روشها: از دادههای بیماری سل در سال 1395 که وزارت بهداشت و درمان ارایه نموده است، استفاده شد. میزان مرگ و میر و بروز بیماری بر حسب گروههای سنی، به تفکیک جنس و استانهای کشور تعیین شد. جهت واکاوی دادهها، از نرمافزارهای Excel نسخهی 2010 و SPSS استفاده شد.یافتهها: میزان بروز کلی سل در کشور 7/9 نفر به تفکیک جنس 7/10 در مردان و 7/8 در زنان در هر صد هزار نفر جمعیت بود. بیشترین میزان بروز سل و مرگ و میر در هر دو جنس در گروه سنی بیشتر از 80 سال بود. میزان مرگ و میر 1 نفر در هر صد هزار جمعیت بود که 7/57 درصد از فوت شدگان مرد بودند. بیشترین موارد ابتلا و فوت، مربوط به سل ریوی گزارش شد. استان گلستان و سیستان و بلوچستان بالاترین میزان بروز و مرگ و میر را به خود اختصاص دادند.نتیجهگیری: با وجود این واقعیت که میزان بروز و مرگ و میر سل در چندین دههی اخیر در ایران کاهش یافته است، اما همچنان کنترل سل به عنوان یک نیاز در سیاستهای بهداشتی مطرح میباشد. با توجه به افزایش روند موارد Human immunodeficiency virus (HIV) در بین بیماران مبتلا به سل و همسایگی با کشورهای اندمیک، سل باید به عنوان یکی از مهمترین اولویتهای بهداشتی در نظام سلامت در نظر گرفته شود.
