برنامهریزی و مکانیابی بهینه تسهیلات و زیرساختهای گردشگری شهری با استفاده از GIS موردشناسی: شهر سمنان*
نویسندگان
1 دانشگاه سیستان و بلوچستان
2 دانشگاه آزاد اسلامی، واحد زاهدان
3 دانشگاه آزاد اسلامی، واحد زاهدان
doi
10.22111/gdij.2014.1553چکیده
این مقاله توزیع فضایی- مکانی مراکز اقامتگاهی و پذیرایی گردشگری شهری را با تأکید بر شهرهای تاریخی و چگونگی بهینهگزینی آن را بر اساس مدلهای آشورث، تنبریگ و گتز مورد بررسی و آزمون قرار داده است. یافتههای این پژوهش به روش توصیفی- تحلیلی با بهرهگیری از مطالعات اسنادی و میدانی، تهیه و تحلیل گردیده است. نتایج یافتهها با بهرهگیری از محیطSPSS و آزمون T-testتحلیل شده و نشان میدهند که علیرغم وجود جاذبههای فراوان تاریخی و فرهنگی شهر سمنان و واقع شدن آن در گذرگاه معروف ابریشم و محور ترانزیتی ریلی تهران- مشهد، لیکن به جهت توزیع فضایی- مکانی نامتناسب منابع و تسهیلات گردشگری در این شهر، استفادهی بهینهای از پتانسیلها و کارکردهای موجود، به عمل نمیآید. همچنین تحلیل یافتهها نشان میدهد که طبق مدل آشورث و تنبریگ، جاذبههای شهری و تجاری، محدوده مرکزی شهر و بخش تاریخی آن را پوشش میدهد، در حالیکه مکانیابی تأسیسات اقامتی و پذیرایی در محور خیابانهای اصلی ورود و خروج مسافران شکل گرفته است و دسترسی مناسب به جاذبهها را برای گردشگران فراهم نمینماید. اینک در این مقاله با بهره گیری از محیط GIS، به مکانیابی بهینهی مراکز اقامتی و پذیرایی در این شهر پرداخته و راهبردها و پیشنهادات لازم جهت بهبود فضای گردشگری شهر سمنان و جذب هر چه بیشتر گردشگران به شهر، در آن ارائه گردیده است.