بررسی رابطۀ سرمایۀ اجتماعی و رضایت از کیفیت زندگی در فضاهای شهری (مطالعۀ موردی: منطقۀ 9 شهرداری تهران)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه شهید بهشتی
2 کارشناس ارشد جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه تهران
3 استادیار دانشکدة جغرافیا، دانشگاه تهرانتهران
doi
10.22059/jhgr.2016.55371چکیده
هدف همۀ برنامههای توسعة شهری در کشور، افزایش سطح کیفیت زندگی شهروندان است. این موضوع در دهههای گذشته، در تمامی برنامههای شهری جایگاه ویژهای یافته است. یکی از راهکارهای افزایش سطح کیفیت زندگی شهروندان، افزایش سطح سرمایة اجتماعی افراد است. هدف این پژوهش، بررسی نقش و جایگاه سرمایة اجتماعی در افزایش میزان رضایت شهروندان از کیفیت زندگی است. این موضوع در دو محلة شهید دستغیب و دکتر هوشیار منطقة 9 شهرداری تهران بررسی شد. در این پژوهش، چهار شاخص برای سنجش سرمایة اجتماعی استفاده شد که شامل اعتماد شخصی، اعتماد انتزاعی، انسجام اجتماعی و مشارکت اجتماعی میشوند. این شاخصها بهعنوان چهار شاخص اصلی در همة سنجشهای سرمایة اجتماعی بهکار میروند. برای سنجش رضایت از کیفیت زندگی نیز از 13 شاخص متفاوت اجتماعی، اقتصادی، شهری و... استفاده شد. این پژوهش توصیفی- تحلیلی است و برای جمعآوری دادهها از ابزار پرسشنامه استفاده شده است. با توجه به جمعیت جامعۀ آماری و مطابق فرمول کوکران، 400 پرسشنامه در سطح منطقه توزیع و دادهها با استفاده از نرمافزار آماری SPSS بررسی شدند. با توجه به سطح سنجش سؤالات، از آزمون همبستگی پیرسون و برای بررسی میزان تبیین متغیر رضایت از کیفیت زندگی از طریق متغیر مستقل (سرمایة اجتماعی)، از تحلیل رگرسیون چندمتغیره استفاده شد. نتایج نشان میدهد سرمایة اجتماعی، همبستگی معناداری با میزان رضایت از کیفیت زندگی شهروندان دارد و با افزایش میزان سرمایة اجتماعی افراد، بر میزان رضایت آنها از کیفیت زندگی افزوده میشود.