تأثیر تمرین مقاومتی فزاینده و تناوبی شدید بر بیان ژن عامل هستهای کاپا B عضلهی قلبی و عامل نکروز دهندهی تومور آلفا سرمی، در موشهای صحرایی مبتلا به دیابت نوع 2
نویسندگان
1 استادیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدهی تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدهی تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
3 استادیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدهی تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
4 استادیار، گروه علوم گیاهی و بیوتکنولوژی، دانشکدهی علوم زیستی و منابع طبیعی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
5 استاد، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدهی تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
doi
10.22122/jims.v38i575.13095چکیده
مقدمه: شایعترین علل مرگ و میر بیماران مبتلا به دیابت، اختلالات قلبی- عروقی است که یکی از دلایل آن، عوامل التهابی میباشد. با توجه به این که فعالیت بدنی قادر به کاهش التهاب است، مطالعهی حاضر، با هدف بررسی تأثیر دو نوع تمرین مقاومتی فزاینده و تمرین تناوبی شدید (High-intensity interval training یا HIIT) بر بیان ژن Nuclear factor kappa-light-chain-enhancer of activated B cells (NF-κB) عضلهی قلبی و Tumor necrosis factor-alpha (TNF-α) سرمی موشهای صحرایی مبتلا به دیابت نر انجام شد.روشها: در این تحقیق تجربی، 72 سر Rat نر نژاد Wistar 6 هفتهای به 6 گروه 12تایی شامل موشهای صحرایی مبتلا به دیابت (12 = n)، شاهد (12 = n)، تمرین تناوبی شدید (High-intensity interval training یا HIIT) (12 = n)، مبتلا به دیابت با تمرین تناوبی شدید (Diabetic + intensity interval training یا DIIT) (12 = n)، مبتلا به دیابت با تمرین مقاومتی شدید (Diabetic + resistance training یا DRT) (12 = n) و تمرین مقاومتی (Resistance training یا RT) (12 = n) تقسیم شدند. تمرین RT در 6 هفتهی 3 جلسهای بالا رفتن از نردبان عمودی، همراه با وزنههای 50، 75، 90 و 100 درصد وزن بدن حیوان، انجام شد. سپس، 30 گرم به وزنهها اضافه میشد، تا جایی که Ratها نتوانند نردبان را طی کنند. HIIT نیز در 6 هفتهی 3 جلسهای، با شدت 110-50 درصد بیشینهی اکسیژن مصرفی صورت گرفت. 24 ساعت بعد از اتمام تمرین آزمون عملکردی، قدرت مچ دست و زمان رسیدن به درماندگی سنجش شد و 48 ساعت بعد از آزمون، حیوانات تشریح شدند. در نهایت، بیان ژن NF-κB با استفاده از روش Real-time polymerase chain reaction (Real-time PCR)، مقدار سطوح TNF-α سرمی با استفاده از روش Enzyme-linked immunosorbent assay (ELISA) و آزمون ANOVA مورد ارزیابی قرار گرفت.یافتهها: میزان بیان ژن NF-κB در گروه HIIT نسبت به گروه RT افزایش بیشتری داشت (0007/0 = P) و میزان سرمی TNF-α پس از هر دو نوع تمرین کاهش معنیداری داشت که در گروه HIIT (13/6) بارزتر بود.نتیجهگیری: 6 هفته تمرین HIIT و RT، میتواند نقش مهمی در کاهش معنیدار التهاب و سازگاریهای مربوط به قدرت و استقامت داشته باشد.