کاربرد خویشکاریهای مذهبی به عنوان نیروهای یاریگر در داستان مهر و ماه
نویسندگان
doi
چکیده
چکیده: داستان مهر و ماه یکی از قصّههای ادبیّات عامیانۀ فارسی است که به دو صورت نظم و نثر باقی ماندهاست. جمالی دهلوی و حسینی شیرازی دو روایت منظوم در قالب مثنوی از آن ارائه دادهاند و روایت منثور آن را مؤلّفی نامعلوم در سدۀ نهم نوشته است. به جهت حضور شخصیّتهای جادویی و پریان در این اثر، میتوان آن را در زمرۀ قصّههای پریان طبقهبندی کرد. مسئلۀ اصلی در این مقاله، مقایسۀ تطبیقی ریختشناسی پراپ با ساختار قصّههای ایرانی است. هدف این پژوهش بررسی خویشکاریهای دینی قصّه است که مسلماً در طبقهبندی پراپ وجـود نداشتـه است. در حقیقت نوشتـار موجـود تلاش میکند تـا ریختشناسی پراپ را در فضای قصّهای ایرانی، بومی کند و شخصیّتها و یاریگران دینی را تشخیص دهد. شیوۀ کار در این مقاله تحلیلی- تطبیقی است. نتیجۀ این مطالعه، تشخیص جلوههای خویشکاری دینی در قالب اعمالی چون دعا، نماز، نذر، روزه، شفاعت، شکر و سجده است. در این قصّه، یاریگران از میان شخصیّتهای مذهبی انتخاب شدهاند. حضرت علی(ع) و پیامبر اکرم(ص)، دو شخصیّت دینی در این قصّه هستند که مطابق طبقهبندی پراپ، در نقش یاریگر ایفای نقش میکنند.