اثر افزودهی سیپروفلوکساسین 2 درصد به صورت موضعی بر تزریق داخل ضایعهی گلوکانتیم در درمان لیشمانیوز پوستی
نویسندگان
1 دانشیار، گروه پوست، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
2 استاد، گروه پوست، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
3 استادیار، گروه پوست، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
4 دستیار، گروه پوست، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
5 دانشیار، گروه شیمی دارویی، دانشکدهی داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
doi
10.22122/jims.v38i571.12789چکیده
مقدمه: سالک یک بیماری اندمیک در ایران و به ویژه شهر مشهد است که درمان معمول آن گلوکانتیم میباشد. با توجه به دردناک بودن این تزریق و عوارض جانبی آن به خصوص در کودکان، نیاز به درمانی با حداقل عوارض جانبی، تجویز آسان و کارایی مطلوب حس میگردد. از این رو، مطالعهی حاضر با هدف درمان سالک با سیپروفلوکساسین موضعی همراه با گلوکانتیم داخل ضایعه و مقایسهی آن با گلوکانتیم داخل ضایعه به تنهایی انجام شد.روشها: این مطالعه، به صورت کارآزمایی بالینی بر روی مبتلایان به سالک مراجعه کننده به بیمارستانهای قایم و امام رضا (ع) انجام شد. مبتلایان پس از تأیید تشخیص به دو گروه تقسیم شدند. گروه مورد تحت درمان با فرم موضعی سیپروفلوکساسین لیپوزومی دو بار در روز همراه با تزریق هفتهای یک بار گلوکانتیم داخل ضایعه و گروه شاهد تحت درمان با تزریق گلوکانتیم هفتهای یک بار به مدت 8 هفته قرار گرفتند. به منظور بررسی میزان بهبودی ضایعات، میزان کاهش اندوراسیون در پایان هفتهی هشتم و 6 هفته پس از پایان درمان بررسی گردید.یافتهها: میانگین درصد بهبودی (کاهش اندازهی ضایعه به میزان بیشتر یا مساوی 75 درصد اندازهی ابتدایی ضایعه) 45 روز پس از اتمام دورهی درمان تفاوت معنیداری بین دو گروه نداشت (410/0 = P). مقایسهی زمان بهبودی ضایعات در دو گروه نیز تفاوت معنیداری را نشان نداد (050/0 = P).نتیجهگیری: بر اساس یافتههای این مطالعه، استفادهی همزمان سیپروفلوکساسین موضعی به همراه تزریق گلوکانتیم داخل ضایعه، تأثیری بر میزان و سرعت بهبودی ضایعهی جلدی لیشمانیوز ندارد.