تأثیر مکملیاری با سینبیوتیک بر مدیریت خستگی و وضعیت سلامت روان در بیماران مبتلا به کمکاری تیروئید تحت درمان با لووتیروکسین: یک مطالعهی کارآزمایی بالینی تصادفی دو سو کور
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد، کمیتهی تحقیقات دانشجویی، گروه تغذیهی جامعه، دانشکدهی تغذیه و علوم غذایی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
2 فوق تخصص غدد و متابولیسم، مرکز تحقیقات غدد و متابولیسم اصفهان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
3 دانشیار، مرکز تحقیقات امنیت غذایی و گروه تغذیهی جامعه، دانشکده تغذیه و علوم غذایی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
4 استادیار، گروه آمار زیستی و اپیدمیولوژی، دانشکدهی بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
5 دکتری علوم تغذیه، مرکز تحقیقات امنیت غذایی و گروه تغذیهی جامعه، دانشکدهی تغذیه و علوم غذایی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22122/jims.v38i564.12428چکیده
مقدمه: تا زمان اجرای این مطالعه، هیچ گزارشی در مورد اثر پروبیوتیکها به ویژه سینبیوتیک در کنترل و بهبود علایم بیماری کمکاری تیروئید ارایه نشده بود. مطالعهی حاضر با هدف بررسی تأثیر مکملیاری سینیوتیک بر مدیریت خستگی و وضعیت سلامت روان در بیماران مبتلا به کمکاری تیروئید تحت درمان با لووتیروکسین انجام شد.روشها: این پژوهش، به شیوهی کارآزمایی بالینی تصادفی دو سو کور انجام شد. 60 بیمار مبتلا به کمکاری تیروئید تحت درمان با داروی لووتیروکسین به طور تصادفی به دو گروه 30 نفرهی دریافت کنندهی 500 میلیگرم مکمل سینبیوتیک (گروه مورد) و دارونما (گروه شاهد) به مدت 8 هفته دستهبندی شدند.یافتهها: مکملیاری با سینبیوتیک در گروه مورد باعث کاهش قابل ملاحظه در خستگی عمومی گردید (002/= P). اگر چه سایر ابعاد خستگی در گروه سینبیوتیک روند کاهشی نشان داد، اما هیچ یک از تغییرات از نظر آماری معنیدار نبود. علاوه بر این، مکمل سینبیوتیک میانگین امتیاز اضطراب را در گروه سینبیوتیک به طور معنیداری در پایان مطالعه کاهش داد (028/0 = P)؛ در حالی که تأثیر معنیداری بر روی میزان علایم افسردگی، اضطراب و استرس افراد گروه مورد نسبت به گروه شاهد نداشت.نتیجهگیری: مکمل سینبیوتیک در بیماران مبتلا به کمکاری تیروئید به مدت 8 هفته اثرات مفیدی بر خستگی عمومی و اضطراب داشت، اگر چه این اثر معنیدار در مقایسهی بین دو گروه، مشاهده نشد. مکمل سینبیوتیک، میتواند به عنوان یک راهکار درمانی برای بهبود علایم بیماران مبتلا به کمکاری تیروئید در نظر گرفته شود. مطالعات بیشتری با حجم نمونهی بزرگتر و مدت زمان طولانیتر برای تأیید این یافتهها پیشنهاد میشود.